Ipinapakita ang mga post na may etiketa na Ang Lolo Niyo. Ipakita ang lahat ng mga post
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na Ang Lolo Niyo. Ipakita ang lahat ng mga post

Sabado, Agosto 2, 2008

Lolo's Payo's

Natagpuan ko ang post kong ito na mula pa sa panahong ako'y medyo nakakapag-ingles pa. Nakatutuwa lang isipin na hindi pa ako nagtuturo noong isinulat ko ito, at ngayong nagtuturo na ako, [ang gulo! hahahah] ito pa rin ang karaniwang ipinapayo ko sa aking mga estudyante. Narito at baka sakaling may matutunan kayo.


According to my dad, I started singing even before I started talking. He used to be in a band too…cool ei? He taught me some tips on how to take care and improve my voice. I’ve been researching about this these past few days and here is list of what I have found, and accept as true.


1. Maintain adequate hydration. Drinking plenty of water allows vocal cords to vibrate with less “push” from the lungs, especially when reaching high pitches. Also, well-hydrated vocal cords resist injury than dry cords. I always make it a point that I have bottled-water with me during gigs. Drinking water after two or three songs is really necessary for me.


2. Always warm-up and cool-down. Warming-up your voice is important before prolonged singing engagements. I do this by humming songs that are easy to sing (for me). This helps me to have my voice in good shape when I step on stage. It is much easier to “blow it all out” after doing this. Though it is often ignored, vocal cool-downs may also be used to prevent damage to vocal cords. Again, the simple practice of gentle and relaxed humming can serve as one excellent, easy form of cooling-down.


3. Know your range. Avoid singing pieces at the extremes of your vocal range. Or songs with high or low pitch that you can’t reach constantly. This could really damage your vocal cords. To determine your range, perform light glides or lip trills to your highest and lowest notes. Record these notes by checking them on a piano. Make sure that pieces in your repertoire fall above the lowest and below the highest extremes of your range. To view average vocal ranges for soprano, mezzo soprano, alto, tenor, baritone, and bass voices, click here.


4. Know the potential side effects of your medications. Many commonly prescribed medications can have significant effects on your voice. I’ve learned this one from experience. A certain ascorbic acid that I’ve taken not so long ago made my voice hoarse for days. Good thing my guitarist back then can sing. He sang more songs than me during those nights…haha.. For a listing of medications and potential adverse effects on your voice, click here.


5. When singing with a band, use monitors. Have some small speakers facing you on stage so you can hear yourself adequately and modify your volume accordingly. It is pretty hard to sing without these monitors, especially when performing in an open spot. If these are not really accessible for some reason, I suggest that you stay clear from the instruments – especially the drums. You can also try placing one finger in your ear but this should be done in an “artful” manner. ;P


6. Avoid vocally abusive behaviors.

- Decrease overall volume.

- No shouting/ yelling.

- Don’t whisper! It may actually make your voice worse.

- Don’t talk in the presence of a lot of background noise!

- Don’t try to talk or sing when you have a bad cold or laryngitis.


7. And lastly, Don't smoke! Don't smoke! Don't smoke! I can't say it enough.


I’ll try to look for more tips on voice improvement, and post it here. If you also have some, feel free to contact me and I’ll add it here too.

Thank you and happy singing!


Linggo, Setyembre 2, 2007

Buhay Empleyado: Kaya Mo Pa Ba? Ha?

Isinulat ko ang sumusunod na kwento noong ika-17 ng Hunyo, taong kasalakuyan. Nakamamangha na habang binabasa ko ito ngayon matapos ang dalawang buwan at labing-anim na araw, may ilan sa aking mga katanungan noon ay nasasagot ko na ngayon. Ang ibang kasagutan ko naman noon ay iba na sa mga kasagutan ko ngayon.

"Sa wakas! Tapos na naman ang isang linggo ng pagpapanggap bilang isang aliping-sagigilid sa opisina. Yep, ganito pa rin naman ang eksena hanggang ngayon. Nakapapagod man ang mga nagdaang araw, mas mabuti na iyon kaysa tumambay sa kanto at magpaka-busy sa pagbibilang ng mga kawad ng kuryente ng Meralco. Apir tayo d'yan!

Maraming beses ko na rin naisipan na umalis sa aking kasalukuyang trabaho. Uhuh. Ano nga ba ang mga bagay-bagay na dapat timbangin upang malaman mo na talagang kailangan mo nang lisanin ang iyong pinapasukan? Ang mga sumusunod ay ang mga itinatanong ko sa aking sarili kapag ako ay naaaning-aning tungkol sa trabaho:

1.) Masaya ka pa ba? Hmmm. Para sa akin, napakahalaga na nag-eenjoy ka sa iyong ginagawa, at siyempre, sa iyong mga kasama. Tama, tama. Napakahirap manatili sa isang lugar kung saan hindi ka na tumatawa, hindi ka na ngumingiti, at hindi mo na kasundo ang iyong mga katrabaho. Korekek. Malalaman mo na hindi ka na masaya kung sa bawat araw na papasok ka ay hindi ka na excited, Excited pa rin naman. tinatamad ka nang bumangon sa iyong pagkakahiga, Medyo. at mukha ka ng eighty-two. Mali ka dito, eighty-one lang. Kung ang oras sa opisina ay sadyang napakabagal na para sa iyo, at hindi mo na mahintay ang lunchbreak, miryenda at uwian. Tama, tama ka ulit. Bakit mo pa ipagpapatuloy gawin ang isang bagay kung hindi ka na masaya rito? Adik ka ba? Oo. Masaya pa rin naman ako - sa mga katrabaho, lalo na sa aking mga kagrupo. Sila na lamang ang dahilan kung bakit nagpapatuloy pa ako gayung kung ibabase ang kasiyahan sa ginagawa kong trabaho, marahil ay "Hindi na." ang aking maisasagot. Malaki ang pasasalamat ko sa kanila sa pagtanggap, at patuloy na pag-unawa nila sa akin. Tissue! Tissue!

2.) Anu-ano nga ba ang mga dahilan kung bakit gusto mong umalis? Naliliitan ka ba sa iyong kinikita? Hindi naman. Sa tingin mo ba ay dapat mas mataas ang iyong sweldo dahil mahirap ang iyong trabaho? Hindi naman rin. Ang mga benepisyo ba ng iyong opisina ay sadyang hindi mo nararamdaman? Medyo? Malayo ba ang iyong opisina at nahihirapan ka nang makipagsipaan sa mga pasahero sa MRT at LRT? Hindi rin. O baka naman mahirap ang schedule mo? Nahuli mo parekoy! Madumi ba ang inyong pantry? Bwahaha. Pasaway ba ang mga utility at hindi nila nililinis ang pwesto mo? Eksakto! May mga ka-opisina ka ba na walang ibang ginawa kundi siraan ka at sabihin sa iyong boss na hindi ka naliligo? Ah, 'yan ang wala. Sa laki kong 'to? Takot lang nila.

Kung tumango ka sa lahat ng ito ay dapat ka na ngang umalis diyan kung...Ayun na nga...

3.) May lilipatan ka na ba? Oo. Napaka-hirap umalis sa isang trabaho kung wala ka pa namang lilipatan, maliban na lang kung trip mong maging isang ganap na mangga at magpapakaburo ka sa inyong bahay. Meron na nga. Maaari kang magbakasyon sandali upang makapag-relax ngunit kahit ito ay nakaka-inip rin, lalo na kung nasanay ka na maraming ginagawa palagi. Korekted bay. Tandaan mo na walang opisinang perpekto. Okay. Sa umpisa lang. Kokey. Makikita mo rin ang mga pagkukulang nito pagtagal-tagal. Ganun? Nasa sa iyo ang paraan upang maging perpekto ang iyong trabaho sa paningin mo. Paano? Banggitin ang "Ang ganda-ganda ng trabaho ko!" ng isang daang beses araw-araw, ngunit hindi rin ito makakatulong. Korni. Mayroon nang (ata) naghihintay sa akin. Napakalaki ng porsyento na ako ay magsisimula na sa aking bagong papasukan anumang araw ngayong buwan na ito. Ngunit gagampanan ko pa rin ang aking mga tungkulin, hanggang sa maipasa ko na lahat ito sa aking mga maiiwanan, o mauulila? Huwag po! Huwag po!

'Yan ang mga importanteng katanungan (sa aking palagay) na dapat mong isipin bago ka magdesisyon na umalis sa iyong trabaho. Salamat, salamat. Sinagot ko ang lahat ng iyan at pagkatapos, tinimbang ang mga bagay-bagay. Ako ay nagdesisyon na manatili MUNA sa aking trabaho. Hanggang matapos ang buwang ito. Bakit? Buburahin ko pa lahat ng mga nilagay ko sa PC. Bukod sa mag-iisang taon na ako dito (Batiin niyo ko, dali!), at madali lang ang byahe ko papunta sa opisina, ay masaya pa rin ako sa aking trabaho, Hindi na ata. at mga katrabaho Eto pwede pa. Mahalaga iyon' para sa akin. Sa akin rin, 'kala mo sa'yo lang? Kahit na laging sira ang elevator, at muntik na akong pumanaw kanina lamang dahil biglang bumagsak ang wallfan sa aking ulunan, nag-eenjoy pa rin ang lolo niyo...ngunit kailangan nating maging bukas sa mga oportunidad na dumarating sa ating buhay. Ayon nga kay pareng Lex Luthor - "There is nothing worse than a missed opportunity.".

Itutuloy...


Biyernes, Agosto 3, 2007

Pangalan

"Ano bang itatawag ko sa'yo, Ivan o Harry?" ang nasambit na katanungan ng aking apong si Aileen sa akin habang nasa Gilligan's kami pagkatapos ng katatapos lang na blogger event. Nakasanayan na niya kasing tawagin akong "Ivan" dahil 'un ang tawag ng mga tao sa akin sa dati naming opisina, pero nitong huli, nahawa na siya kay Eilanna na "Harry" naman ang tawag sa akin. Sa eskwelahan, "Ivan" ang tawag sa akin. Sa bahay, depende. Halimbawa, 'pag pinapagalitan ako, "Ivaaaan!", pero pag hihingi ng pambayad ng ilaw si inay, "Harry" na medyo malambing ang dating.

Parehong "Ivan" ang first name namin ng aking kapatid, kaya naman 'pag may tumawag sa telepono, "Hello, pwede po kay Ivan?"; "Sinong Ivan? Ivan Harry o Ivan Bryan?" ang eksena. Hindi ko alam sa aking mga magulang kung bakit ganun ang kanilang trip. Ang alam ko lang, ang una kong pangalan ay hinango sa pangalan ng isang mandirigma sa Russia. Ang pangalawa naman ay hinango sa pangalan ng susunod na hari ng Inglatera.

Kayo? Alam niyo ba ang ibig sabihin at kung saan nanggaling ang inyong mga pangalan? Nagawa kong halughugin ang buong daigdig upang matuklasan ang mga pinagmulan ng pangalan ng ilan sa aking mga apo:

Marc - Ang pranses na pangalan para sa "Mark", na nagmula naman sa latinong pangalang "Marcus". Ito ay maaaring nag-ugat sa salitang "march".

Jeff - Ingles na pangalan na ang ibig sabihin ay kapayapaan.

Claire - Latinong pangalan na ang ibig sabihin ay malinaw o maliwanag.

Hindi ba't nakatutuwa? Sagot!!

Ang pinakamahabang pangalan naman daw sa buong mundo ay Adolph Blaine Charles David Earl Frederick Gerald Hubert Irvim John Kenneth Loyd Martin Nero Oliver Paul Quincy Randolph Sherman Thomas Uncas Victor Willian Xerxes Yancy Zeus Wolfeschlegelsteinhausenbergerdorffvoralternwarengewissenhaftschaferswesenchafewarenwholg epflegeundsorgfaltigkeitbeschutzenvonangereifenduchihrraubgiriigfeindewelchevorralternzwolfta
usendjahresvorandieerscheinenbanderersteerdeemmeshedrraumschiffgebrauchlichtalsseinurspru
ngvonkraftgestartseinlangefahrthinzwischensternartigraumaufdersuchenachdiesternwelshegehab
tbewohnbarplanetenkreisedrehensichundwohinderneurassevanverstandigmenshlichkeittkonntevor
tpflanzenundsicherfreunanlebenslamdlichfreudeundruhemitnichteinfurchtvorangreifenvonanderer
intlligentgeschopfsvonhinzwischensternartigraum Senior

Kumusta naman kaya siya noong nasa kindergarten pa lamang siya? Malamang ay puno na agad ang kanyang papel o hindi pa siya nakasasagot sa eksam ay "Pass your papers, finished or not yet finished" na sabi ni titser. Mapapansing ginamit ng sunud-sunod ng kanyang mga magulang ang lahat ng titik ng alpabeto bilang mga initials ng kanyang unang pangalan. Maaari rin naman siyang itago sa pangalang Hubert Blaine Wolfeschlegelsteinhausenbergerdorff, Sr. for short ika nga.

Ang itinuturing naman daw na pinakapopular na mga pangalan sa daigdig ay "John" at "Grace".

Ikaw? Gusto mo ba ang pangalang ipinagkaloob sa iyo ng iyong mga magulang? Kung hindi, at bibigyan ka ng pagkakataon, babaguhin mo ba ito? Dapat ko bang papalitan ang aking pangalan at gawin na lamang itong "Brando" o "Jabar" para mas astigin ang dating?

Sa tunay na buhay, Ivan o Harry o Ivan Harry, ayos lang kahit alin dito ang itawag sa akin, at sa pinoy blogosphere, ako siyempre ang "Lolo" niyo.

Subscribe in a reader

Linggo, Hunyo 3, 2007

Ordinaryong Bus



Pauwi galing sa isang mall kasama ang aking kaibigan, habang nag-aabang kami ng bus na masasakyan, bigla niyang naitanong sa akin kung nakasakay na daw ako sa ordinaryong bus. Sabi ko "Siyempre naman!". Nagulat ako dahil siya pala ay hindi pa. Natatakot daw kasi siya sumakay sa ganoon. Mukha raw kasing delikado, at talaga namang kaskasero ang mga drayber.

Bakit nga ba minsan mas pinipinili kong sumakay sa bus na ganito kesa sa
aircon na bus?

1. )
Mas mabilis. Dahil sa laging nakabukas ang pinto ng mga ganitong bus, madaling nakakasakay at nakabababa ang mga pasahero. Hindi rin sila tumitigil at nagpupuno ng matagal sa kalsada. Minsan nga ay hindi talaga tumitigil ng husto kahit may sumasakay at bumababa. Siguraduhin lamang na mahigpit ang iyong pagkakakapit, at marunong tyumempo kung kailan tatalon kung ayaw mong gumulong sa kalsada.

2. )
Mas mura ang pamasahe. Hindi ko na 'to kailangan pang ipaliwanag sa iyo.

3.)
Walang air-freshener na nakakahilo. Ako ay inis na inis kapag nakasakay ako sa bus na may mga "pine tree" na air freshener. Ang amoy nito ay talaga naman nanunuot sa aking ilong diretso sa aking utak, at nagiging dahilan upang sumama ang aking pakiramdam - lalo na 'yung kulay dilaw! Ang mga ordinaryong bus ay siguradong wala nito.

4.)
Kahoy na upuan. Kung minsan nakakasakit na rin sa likuran ang palagiang pagsandal sa mga malalambot na upuan. Halos lahat ng ordinaryong bus ay kahoy ang mga upuan. Sa bilis ng pagpapatakbo ng drayber, siguradong lapat na lapat ang iyong likod sa sandalan.

5.)
Walang tumutulong tubig. Siyempre dahil wala ngang aircon, wala nang iiwasan pang upuan kung saan may tumutulong tubig, na kung siniswerte ka nung araw na 'yun ay dun ka matatapat at paniguradong tunaw ang gel sa iyong buhok na napakatagal mo pa namang inayos bago ka umalis ng bahay.

6.)
Walang insekto. Base sa aking obserbasyon, mas madalas akong makakita ng kung anu-anong gumagapang sa mga aircon bus, at wala pa sa mga ordinaryong bus. Marahil sila kasi ay natatangay ng malakas na hangin papalabas ng bintana kaya ganoon.

Ah basta, kung ako ay mahuhuli na at hindi naman mainit masyado ang panahon, at kung iyon ang unang dumaan sa aking harapan, sasakay na ako. Mas mahirap naman na tumayo at maghintay ng pagkatagal tagal.