Mga Kwento Ng Lolo Niyo

Paglisan. Pagtanggap. Pagsulong. Pagalala.

2011-06-10T00:17:00.000-07:00

Paglisan.
Kung bukas paggising ko at wala ka na sa tabi ko
Kung bukas makita ko na hindi na ako ang kapiling mo
Maiintindihan ko
Pipilitin kong maging masaya
Na natagpuan mo na ang hinahanap mo

Pagtanggap.
Pagdating ng panahon kung kailan limot mo na ako
Na kahit kaunting alaala ko ay burado na sa isip mo
Hindi sasama ang loob ko
Hindi ako magtatampo
Dahil alam ko na hindi sa lahat ng oras
Mapapanatili kita sa buhay ko

Pagsulong.
Kung sakali mang
Magkaroon ng sandali at maisip mo ako
Sana ay mapangiti ka sa pagalaala
Ng pinagsamahan natin
Kahit na hindi
Ito naging perpekto

Pagalala.
Ang mga ngiti at saya ang iyong baunin
Mga lugar na nakita, at musikang pinakinggan natin
Ang mga araw na iyon
Ang iyong sariwain
Huwag ang mga bagay
Na pinanghihinayangan natin

Sa Entablado

2011-02-21T18:20:00.000-08:00

Doon kung saan makislap ang mga ilaw. Doon kung saan ang bawat kilos at galaw ay minamasdan at kinapapanabikan. Doon kung saan ang bawat sandali ay pawang kay bilis at kapwa kay tagal.

Sa Entablado.

Hating-gabi at halos sumapit na ang madaling araw. Ang unang pagtuntong ng isang limang-taong gulang sa entablado. Mainit ang mga ilaw. Nagbubulungan ang mga tao sa kanyang harapan. Sa kabila ng takot at kaba ay kailangan niyang maging matapang.

Sa pagpasok ng musika ay tila mas tumahimik ang paligid. Dinig ang pagtibok ng puso at dama ang paghinga ng dibdib.

Sa pagbuka ng kanyang bibig ay sinimulan niyang umawit.

Sinimulan niyang umawit. Sinimulan niyang umawit…

Isa. Dalawa. Tatlo...

2011-01-30T17:19:00.001-08:00

Isa. Dalawa. Tatlo... Patuloy sa pagkurap ang cursor sa aking harapan habang aking iniisip kung ano ang ginagawa ko dito sa blog na ito. Bakit gusto kong magsulat ngayon? Sa sobrang dami ng mga pangyayari mula sa aking huling kwento, hindi ko na alam kung alin sa mga iyon ang kabaha-bahagi sa inyo.

Maraming dumating, at marami ring lumisan. May mga nanatili, at may mga pasulpot-sulpot lang. Kung minsan, nakakatakot na rin magpatuloy ng mga bagong cast members sa pelikula ng iyong buhay, lalo na kung malaking papel ang inatas mo sa kanila. Hindi mo naman kasi alam na hindi pala nila gustong maging bida. Ekstra. Mas gusto pala nila ang maging ekstra. Ekstra sa piling eksena sa buong pelikula. Isang mabilis na eksena. Sa sobrang bilis ay hindi mo dapat kurapan man lang, kung hindi ito ay hindi mo masasaksihan.

Sabi nga ng Lolo ng Lola ko, “Lahat ng bagay ay may dahilan”. Sabi naman ng kumpare ng Lolo ng Lola ko, “Maiintindihan mo rin sa takdang panahon”. Sabi naman ng kapitbahay ng Lolo ng Lola ko, "Ikaw bata ka, huwag mong pitasin ang Gumamela ko!".

Sana nga tama sila. Gusto kong maintindihan ang kadahilanan ng mga pangyayari, kung kailan iyon, sana malapit na. Kasi nakakapagod na rin mag-isip. Lalo na kung hindi mo alam kung ano ang dapat mong isipin.

Sa iyo. Sa iyo na nagbabasa nito. Bakit ka nandito? Huwag mong aksayahin ang oras mo sa pagbabasa nito. Gugulin mo ang oras mo sa mga tao, bagay, hayop, paksa, at mga pangyayari sa paligid mo, na magpapasibol sa iyo. Hindi sa ganito – walang saysay, walang kabuluhan, at walang maidudulot na kapaki-pakinabang sa iyong pagkatao.

Umalis ka na!

Umalis ka na?

Umalis ka na.

Isa. Dalawa. Tatlo. Nakakamangha kung paanong nagagawa ng tatlong munting simbolong ito (! ? .) na isalarawan ang saloobin ng isang tao.

Nakakapanibago. Ibang-iba na ang tema ng aking mga kwento kumpara noong ako’y nagsisimula pa lamang magsulat. Nais ko sana’ng ibalik ang saya sa blog na ito. Nais lang. Balakin. Plano. Walang kasiguraduhan kung magkakatotoo.

Sa ngayon, pagkabilang ko ng tatlo, nakaalis ka na sa blog na ito.

Isa. Dalawa…

Nakaw

2010-08-28T20:16:00.000-07:00

Dapat mong maunawaan na ang mga bagay na hindi mo pansin, ay maaaring mahalaga sa iba at dahil dito, mas madaling mawala sa iyo..

Karaniwan nating iniingatan ang mga bagay na pinakamahalaga para sa atin, ngunit hindi ba't dapat nating mas ingatan ang ating pag-aari na mas mahalaga sa iba?

Kung ano ang mahalaga para sa'yo ang karaniwan mong iniingatan. Ang atensyon mo ay ukol lamang rito at wala nang iba pa. Nangangamba ka na maaring ito'y mawala sa'yo sakaling malinga ka at panandaliang magpabaya.

Ngunit hindi ba't mas madaling nakawin ang mga bagay na kinaliligtaan? Mas madaling nakawin ang mga bagay na hindi binabantayan. Mas madaling nakawin at sa katotohanan, ang pangyayari ay hindi mo man lamang mapapansin.

Kung pagdaka'y ikaw ay mapalingon, maiisip mo ba na ikaw ay ninakawan nga kung ang nawala ay hindi naman mahalaga para sa'yo umpisa pa lamang?

Magiging kawalan ba kapag ang isang bagay na walang halaga para sa'yo ay ninakaw ng iba?

Ngayon ano nga ba ang dapat bigyan ng wastong pagpapahalaga? Ang mahalaga sa iyo o ang mahalaga sa iba?

Sukli

2010-03-04T18:08:00.000-08:00

Sa buhay, hindi lahat ay sakto. Hindi lahat ng pangyayari, humuhusto sa plano mo. Kung minsan ay sobra. Kung minsan ay kulang. Ano nga ba ang mas mainam - ang makatanggap ka ng kapos, o ng higit sa iyong inaasahan?

Alin man sa dalawa ay nakakadismaya pa rin, hindi ba?

Kung sakaling hawak mo naman ang pagpili, ano ang iyong ibibigay kung hindi wasto?

Ang kulang kung kaya't kulang ay hindi sapat. Hindi nito kayang abutin ang tayog ng kanyang inaasahan. Hindi siya kailanman magiging kuntento. Uhaw at gutom ang magiging bunga nito pagtagal-tagal. Hindi ka dapat magbigay ng kulang sa inaasahan. Walang sinuman sa mundong ito ang magiging masaya sa kulang.

Kaya mo bang ibigay ang sobra pa sa kanyang inaasahan? Tama ba ang higitan mo ang kanyang hinihingi? Sa una'y maaaring lubos nga ang kaligayahan ngunit, darating rin ang panahon na mapupudpod ka rin. Mapapagal ka rin sa pagbibigay ng labis. Lalo na kung hindi naman niya ito matumbasan.

Hindi niya kayang tumbasan ang sobra. 'Pagkat pinili pala niya ang magbigay ng wasto - na kahit wasto ay kulang pa rin para sa'yo, sapagkat labis ang iyong ibinigay.

Hindi lahat ng labis ay may sukli.

Ang Nakaraan

2010-03-02T23:32:00.001-08:00

Ang nakaraan ay dapat nang kalimutan. Wala itong magandang maidudulot sa sitwastong nakapalibot sa iyo sa kasalukuyan.

Katanggap-tanggap nga ang magbalik-tanaw paminsan-minsan ngunit, kung ang pagsilip mong muli sa iyong nakalipas ay may kasamang panghihinayang at pagsisisi, anong buti ang iyong matatamo rito? Hindi mo maaaring pagsamahin ang iyong nakaraan sa buhay na mayroon ka na ngayon. Maguguluhan ka lamang at masisira ang iyong mga diskarte dahil sa multo ng mga nagdaang panahon.

Baunin mo na lamang ang mga aral na napulot mo mula sa iyong mga karanasan. Ito na marahil ang pinakamainam na gampanin ng nakaraan sa buhay. Huwag mo nang tawirin pa ang tulay patungo sa nakalipas. Marupok na ito.

Ang paglalakbay sa buhay ay pasulong. Malimit ay napapalingon tayo sa ating likuran, ngunit hindi ibig sabihin nito ay ihihinto na natin ang paghakbang.

Ang Mga Nominado

2009-06-12T18:35:00.002-07:00

Nakatutuwang malaman na mayroon ulit Top 10 Emerging Influential Blogs ngayong taong ito. Simula noong 2007, ako ay buong pusong sumusuporta sa proyektong ito ni Bb. Janet Toral. Naniniwala kasi ako na malaking bagay ang naitutulong nito upang kundi man maipakilala, ay maimpluwensiyahan ang mga baguhang blagero.

Narito ang unang bahagi ng aking mga nominado para sa taong ito:

1.) Patay Gutom - mahilig sa kainan ang Lolo niyo. Kaya naman nakatutuwang malaman na mayroong isang grupo ng mga Patay Gutom na nagbuo ng isang blog para sa mga pagkain. Talagang matatakam ka at nanaisin mong kumain ng kung ano mang ikinukuwento nila, at sa mga letrato pa lamang, magugutom ka na!

2.) Kelvinonian Ideas - potograpiya, teknolohiya, hanggang sa mga PSP wallpapers...naaaliw ako sa blog na ito at sa gawi ng pagsusulat ng may-akda - at siya ay 17 taong gulang pa lamang!

3.) Father Blogger Dot Com - may sense ang mga nakasulat sa blog na ito. Mga paksang pangkarinawan na nating naririnig, ngunit naisulat sa kakaibang angulo at pang-unawa. Ito ay isa sa mga blogs ngayon na maituturing kong may puso. (Kala mo saging lang ha?)

4.) Batang Lakwatsero - dahil sa rayuma ay hindi pala-alis ang Lolo niyo. Kaya naman sa mga travel blogs na gaya nito na lamang ako nakapapasyal. Lay-out, paraan ng pagsusulat, at pagkuha ng letrato ang nagustuhan ko sa lakwatserong ito.

5.) Tunay na Lalake - aliw na aliw ako sa mga nakasulat rito. May sense of humor. Mga importanteng katangian daw ng isang tunay na lalake.

UPDATE:

6.) WritingToExhale - malikhaing pagsusulat at wastong pagtalakay sa paksa ang naging basehan ko upang isama ang blog na ito sa aking listahan. Dalawang posts pa lamang ang aking nababasa sa blog na ito ay napa-oo na ako.

7.) VideoChops - bibihira na ang mga video blogs kaya naman hanga ako sa makulay na blog na ito. Naniniwala rin ako sa kakayahan at talento ng may-akda pero hindi pa niya ako sinuhulan para mapasama siya rito.

UPDATE:

8.) Zorlone - Hindi madaling sumulat ng isang post, at lalong hindi madaling lumikha ng isang magandang tula. Kaya naman matapos kong mabasa ang ilan sa mga tula sa blog na ito, ako ay humanga at 'di na nagdalawang-isip pa na isama ito sa aking mga nominado.

9.) Through the Focal Glass - Gusto ko ang layout, and titulo ng blog, at ang gawi ng pagtalakay sa iba't-ibang paksa. Gusto ko rin pumwesto sa kaliwang bahagi ng header nito.

10.) I Love/Hate America - kakaibang paksa ang tinatalakay sa blog na ito. Kakaibang paksa sa blogging world, ngunit maituturing nating pangkaraniwan para sa ating mga Filipino. Anu nga ba ang mga bagay-bagay na gusto at ayaw natin sa bansang itinuturing ng marami na ating kakampi? Maipagmumuni-muni mo ang lahat ng 'yan sa pamamagitan ng blog na ito.

Sa wakas ay natapos ko rin ang aking listahan. Masasabi kong mas nabigyan ko ng panahon ang aking pagdedesisyon ngayong taon na ito, kumpara sa mga nakaraang taon. Naway walang sumama ang loob, sapagkat kung ako lang ang masusunod ay lampas ng sampu ang aking isasama.

Ang mga magwawagi ay ipagsisigawan sa taumbayan sa ika-8 ng Agosto, alas-sais hanggang alas-onse ng gabi sa Forum Hall, Casino Filipino, PIRC Bldg. Ninoy Aquino Avenue, Parañaque City.

Pindot lang dito para sa mga karagdagang detalye.

Ang proyektong ito ay inihahatid sa atin ng mga bonggang-bonggang isponsors:

Binabati ko na ngayon pa lamang ang lahat ng mga nominado, at ang mga bumubuo sa kaganapang ito!

NBI Clearance 101

2009-04-02T22:38:00.001-07:00

Panahon na naman kung kailan pinakamaraming naghahanap ng trabaho. At kakambal ng pag-aapply ay ang pagkumpleto ng mga kinakailangang dokumento at iba pang anik-anik. Isa na rito ang NBI clearance. Ang NBI clearance ay isang dokumento na nagpapatunay na ika'y wala o wala nang bahid ng kahit anung kriminal na kaso kaya nararapat kang tanggapin sa isang trabaho.

Ang main branch kung saan ka maaaring kumuha ng NBI clearance ay ang kanilang opisina sa Carriedo (Carriedo Plaza Building, Carriedo St. cor Estero Cegado and Sales St. Quiapo, Manila) malapit lang ito sa LRT1 Carriedo station. Bukas ang kanilang tanggapan mula alas-otso ng umaga, hanggang alas-singko ng hapon, Lunes hanggang Biyernes. Para sa akin, mas maganda kung umagang-umaga ka pupunta upang kakaunti pa lamang ang tao. Iwasan ding pumunta ng Lunes dahil paniguradong box office ito.

Siguraduhing may dala kang ballpen (black), ID, at siyempre perang pambayad sa clearance na nagkakahalaga ng P115.00 hangggang P415.00 depende sa iyong pakay. (Narito ang kanilang price list.)

Hindi totoong kailangan ng cedula gaya ng tsika ng mga mapagsamantala sa labas ng tanggapang ito.

Pagpanhik mo sa itaas ay makakikita ka ng cashier kung saan may nakapaskil na "Pay P20 for renewal and new applicants". Matapos mo magbayad ay mapapansin mong parang entrance ticket ito. Hindi ko mawari kung para saan ang bayad na ito ngunit mukhang hindi ka papapasukin sa opisina nila hangga't hindi ka nakababayad. Bongga! Parang sinehan lang may entrance fee!

Pagpasok mo naman ay diretso ka na sa "NBI Application Forms Here " window. Dito ka kukuha ng application form at kung wala ka ring ballpen, ay may tinitinda din sila rito. Saya!

Pagtapos mong masagutan ang papel na ito ay pila ka na sa Step 1 upang magbayad para sa clearance. Kung may sakto kang pera gaya ng isang isang-daan at tatlong limang-piso para sa P115.00, doon ka na magbayad sa mga machine. Mas mabilis at mas susyal.

'Pag may resibo ka na ay dahan-dahan ka nang umaykat sa susunod na palapag. Tandaan: Dahan-dahan. Nasa palapag na ito ang Steps 2, 3 at 4. Sa step 2, titingnan kung tama at kumpleto ang mga pinaglalalagay mo sa form. Tititigan lang ito ni manong ng ilang sandali at sasabihan ka niyang go go go na sa next step (kapag wala kang kulang o mali) kung saan hahanapin naman sa kanilang talaan ang iyong pangalan. Dito nila nalalaman kung ikaw ay may kaso o may kapangalang mayroong kaso (kagaya ko).

Ang susunod ay ang piktyur-piktyur. Bawal ang may nakasukbit na bag. Magagalit si kuya. Payuko rin ang gagawin mong pose sapagkat mababa ang kamera. Siguradong doble ang 'yong baba, o kitang-kita ang 'yong mga eyebags. Ang letrato sa NBI clearance ay maituturing natin na pinakamasagwang kuha natin sa ating buong buhay. Hindi ko alam kung anong mayroon sa kamera na iyon at magmumukha kang masamang-loob.

Pagkatapos mong magpakuha ng letrato ay panhik ka ulit ng dahan-dahan sa susunod na palapag para sa Steps 5, 6, at 7. Sa step 5, lalapirutin ni manong ang 'yong mga daliri at ididiin sa tinta at sa form mo para sa finger prints. Mamamangha ka na lamang at para bang may sariling buhay ang iyong mga daliri. Maghanda rin ng dalawang-piso. Dalawang-piso para sa ink remover chenes ni manong o mas kilala natin sa tawag na wet tissue. Hindi naman sapilitan ang pagbili nito gaya ng mga nakapaskil sa paligid - "Kung sino lang ang may gusto." Siyempre, dahil puno ng tinta ang iyong mga kamay, bibili ka na rin kung ayaw mong umuwi bilang isang ganap na taong grasa.

Matapos ang masinsinang pagpapahid ng kamay ay lipat ka na sa step 6 kung saan malalaman mo na kung makukuha mo na kaagad ang iyong clearance at didiretso ka na sa step 7, o mamalasin ka sapagkat may kapangalan ka na mayroong kaso at babalik ka na lamang sa petsang itatatak ni kuya sa resibo mo.

Sa mga swerte't pinagpala, diretso na sa releasing, at pagkatapos ay pila na sa thumb printing para sa nakuha mo nang clearance. Siyempre pa, may mga negosyante rin sa step na ito - envelope para nga naman 'di malukot ang pinagpaguran mo, at may photocopy na rin. Yehey!

Para sa ilan pang karagdagang impormasyon tungkol sa NBI Clearance, klik mo 'to now na!

Sana sa hinaharap ay mas mapadali pa ang proseso nito (online, phone, etc.) daba?

Bow.

Bloggers Breakaway Bash

2009-03-31T02:41:00.001-07:00

Matapos ang ilang dekada ay muli akong nakaattend sa isang blogger event. Ito ay ginanap noong ika-28 ng Marso, taong kasalukuyan, sa SM City San Lazaro, Manila. Nakatutuwa makilala ang mga gaya kong bagito sa blogging world, at ang mga nagnanais pa lamang magblog. Nawa'y maituloy ninyo ang inyong binabalak. Maraming salamat sa mga sumusunod na isponsors:

Proactive Solutions, Congo Grille, Smart Bro, World Balance,

Freshaire, Tamayo's Catering, World of Fun, Ozeana,

Informatics Dapitan-Sampaloc, Digital Walker, at Manila Bulletin Travel.

At palakpakan din natin ang mga nag-ayos ng kaganapang ito. Kami'y lubusang nagalak at natuwa. (At may napanalunan ako sa wakas! In fairness!)

Hanggang sa muli...hiiiii...hiiiii...yaaaaaaaaaah... (Insert saxophone here.)

I Love Lumba-Lumba

2009-03-27T18:18:00.001-07:00

Batid ng karamihan sa mga nakakikilala sa akin na ako ay lubos na nahuhumaling sa mga lumba-lumba. Kung isang uri ng tao ang nasa isip mo ay nagkakamali ka...

Lumba-lumba o mas kilala sa tawag na dolphin sa ingles ang aking tinutukoy. Ako'y talaga namang humahanga sa mga katangian ng nilikhang ito kaya naman isa ako sa mga sumusuporta upang sila'y mapangalagaan ng husto.

Hinding-hindi ko makalilimutan ang panahong ako'y nagkaroon ng pagkakataon upang makadaupang-palad ang mga lumba-lumba. Isang natupad na pangarap ika nga.

Wala pang Digicam nung aking kabataan.

Marami-rami na rin akong nakolekta na mga abubot na puro anyong lumba-lumba. Karamihan ay mga donasyon mula sa 'king mga mababait na kaibigan at kamag-anak. Hindi na nga sila nag-iisip kapag panahon ng bigayan ng mga regalo.

Ilan sa aking koleksyon...at ako'y tumatanggap pa ng mga donasyon.

Ako nga'y isang lumba-lumba adik na maituturing. Kaya naman nang marinig ko at mabasa ang balita tungkol kay Ronnie Dabal, isang 35-anyos na mangingisda ng tuna (magtutuna?) sa Palawan, ay hindi ko naiwasang matuwa sa galak.

Habang nangingisda siya isang umaga noong Desyembre ng nakaraang taon, nabangga ang kanyang sinasakyang bangka at tumaob ito. Nasa malalim na parte siya ng laot noon kaya naman todo panik si kuya. Pinilit niyang languyin ang pampang ngunit masyadong malakas ang alon, at siya ay tinatangay papalayo. Inabot na siya ng dilim na palutang-lutang sa karagatan. Lubusan siyang napagod at nalupaypay dahil sa kakalangoy maghapon. Nakiepal pa ang maliliit na mga nilalang na tinatawag na "bugto", ito ay magalamay na something at kumakain ng laman ng tao. Duguan na siya kaya naman nangamba siya na baka ilang sandali lamang ay lapitan siya ng mga pating at gawing dinner ng bonggang-bonnga.

Wala na siyang nagawa kundi magdasal na lamang ng todo at magpaubaya sa mga alon.

Halos mawalan na siya ng pag-asa noon hanggang sa may napansin siyang lumalangoy-langoy papalapit sa kanya - (halos) tatlumpung lumba-lumba at dalawang balyena ang to the rescue kay kuya. Inalalayan daw siya ng dalawang balyena to the left to the left at kanan niya. Ang mga lumba-lumba naman ang siyang humihila at tumutulak sa kanya papuntang pampang. Ang iba sa mga lumba-lumba ay pumalibot sa kanya ng ilang metro na para bang mga nagbabantay at handang-handa kung may eeksenang masamang-loob.

Nawalan na siya ng malay sa portion na iyon at nagising na lamang noong nasa pampang na siya.

Huwaw. Lalo akong nainlab sa mga lumba-lumba.

Ang galing. Hindi ko maiwasang mainggit kay kuya. Sana magkaroon din ako ng pagkakataon na palibutan ng mga lumba-lumba, pero huwag na lang 'yung mga bugto - ewwness!

Mapapanuod ang istoryang ito sa Rated K, ABS-CBN, Linggo (Marso 29, 2009).

David

2009-03-24T09:30:00.001-07:00

Tuloy na rin sa wakas!

Matapos ang matagal na paghihintay...

Ang dalawa sa pinakasikat na Idol na sina David Cook at David Archuleta ay magtatanghal na para sa kanilang mga Pilipinong tagahanga sa ika-16 ng Mayo, sa Mall of Asia Open Ground, taong kasalukuyan.

Ipinahayag nila ang balitang ito sa pamamagitan ng kanilang mga vlogs. Narito't inyong panuorin:

Bonggang-bongga!

P.S.
Mas gusto ko ang kamera ni Cook.

Bloggers Breakaway Bash

2009-03-23T00:10:00.001-07:00

Matagal-tagal na rin akong hindi nakapupunta sa mga salu-salo ng mga kapwa blogger ko. Miss ko na ang tsikahan, tsismisan, pwibis, at syempre ang handaan.

May magaganap na blogger event...

Klik mo 'to para makasali.

Libre. Masaya. Andun pa 'ko. Punta na.

May Asim Pa Ang Lolo Niyo

2009-03-17T00:03:00.001-07:00

Hindi Chocolate Hills o kung ano mang mabahong bagay gaya ng nasa isip mo ngayon ang nasa larawang ito...

Sapagkat ako'y naiinis at 'di mapakali kapag wala akong ginagawa, umisip ako ng isang gawain na maaaring maging libangan ko at syempre, sa hirap ng buhay ngayon, dapat pagkakakitaan rin.

Sa tulong ng aking inang, tinuruan niya ako kung paanong gumawa ng Sampalok candies. Opkors, hindi ko sasabihin dito kung paano ang proseso ng paggawa, maliban na lamang kung babayaran mo 'ko ng bonggang-bongga para ibunyag ang sikreto na kanyang pinagkatago-tago simula pa noong unang panahon.

Hindi naman ako mahilig sa Sampalok. Naging interesado lang ako kung paano ito ginagawa, at dala na rin nang pagkabato kapag walang pasok.

Pinis Pradak

Naging matagumpay naman ang aking pagluluto, at ngayon ay pinagkakaguluhan na ito ng aking mga kamag-anak at mga kaibigan. Kusang-loob at walang pamimilit na naganap sa kanilang pagbili. Wala talaga. ;)

Pero hindi pa rin ako marunong magluto ng kahit anong ulam, ni magsaing. Haha.

Bili na! Dali!

Kol Sener

2009-03-05T01:18:00.001-08:00

Aba! Akalain mo ‘yun? May blog pala ako!

Muntik-muntikan nang mabaon sa limot ang blog kong ito. ‘Di ko rin alam kung bakit ba hindi ko magawang magkwento noong mga nakaraang buwan. Hindi naman dahil wala akong maiikwento. Marami ngang nangyari sa Lolo niyo at kapag sinipag-sipag at ‘di umatake ang rayuma eh isusulat kong lahat rito.

Unahin natin ang isa sa mga pinagkaabalahan ko noong Nobyembre at Disyembre.

Dahil ako’y nakabakasyon nang mahaba-haba mula sa aking trabaho, ako’y nainip ng todo. Hindi kasi ako mapakali ‘pag ako’y nakatunganga lamang at walang ginagawa. Sa aking pamamasyal sa internet, nakatagpo ako ng isang gawain na hindi ko pa nasusubukan, at maaaring pumawi sa aking pagka-inip…

“38-day Call Center Employment”

Marahil sa karamihan ay kabaliwan ang pagkakaroon ng trabaho sa loob lamang ng napaka-igsing panahon, pero iba ang dating nito sa Lolo niyo. Dahilan nga na wala naman akong ginagawa, at kailangan ko ng pagkakaabalahan, sinubukan kong pasukin ang trabahong ito.

Kaarawan ko pa noong ako’y pumunta sa nakasaad na opisina sa patalastas. Magara ang gusali at pati na rin ang mismong opisina. Lumantad sa ‘king harapan ang napakaraming aplikante kahit napakaaga pa. Tanda na marami pa rin ang naghahanap ng trabaho gaya ng kahit anong panahon.

Lumapit ako sa isang babae na medyo suplada. Sa kanya ipinapasa ang mga resume ng mga aplikante. Matapos kong makipagplastikan sa kanya ng ilang minuto ay umupo ako sa isang tabi at naghintay.

Makaraan ang ilang beses kong pagbalik-balik sa C.R., at dalawang oras, tinawag ako ng isang matabang lalaki, at ininterview. Pagtapos noon ay exam naman. Pagtapos ay interview ulit. Nakapag-Enervon Prime ata ako noon at naipasa kong lahat ito. Pinapirma na ako kaagad ng kontrata para sa aking napaka-igsing trabaho.

Nagsimula ang training ng Nobyembre. Ang tatlong linggong ito ay kasama na rin sa tatlumput-walong araw ng pagtatrabaho. Bayad ka na, ngunit nakikinig, naglalaro, at nakatanga ka lang naman magdamag. Magdamag. Mula alas-diyes ng gabi hanggang alas-siyete ng umaga. Wala namang problema sa akin ito sapagkat sanay naman ako sa puyatan, bagay na natutunan ko sa pagkanta sa mga lamay noong aking kabataan.

Pagkatapos ng training period, ay sabak na sa aktwal na trabaho. May mga natanggal at hindi nakapasa, ngunit sa tulong ng mga halamang gamot na iniinom ko, nakalusot ang Lolo niyo.

Naalala ko pa ang unang tawag na aking natanggap. Isang matandang babae. Mabait siya at nakatutuwa. Bagay na akin din namang ikinasiya. Ngunit paglaon, napagtanto ko na hindi lahat ng caller ay ganoon. Sa katunayan, napakaliit na porsiyento ang makatanggap ka ng tawag mula sa ganoong klaseng nilalang. Sa aking eksperiyensa, mas marami ang mga hinayupak na customer. Na talaga namang nagpa-highblood sa akin nung mga panahong iyon.

May mga sumisigaw, nag-iinit, nagmumura, nanlalait, at kung anu-ano pa. Mga eksena na dapat iyong intindihin at sikmurain. Ito, sa aking pananaw, ang nagpapahirap sa ganitong klaseng trabaho.

Isa pang medyo hindi ko nagustuhan ay ang de-minutong pagkilos mo sa araw-araw. Ang pagpunta sa C.R. o restroom o washroom o john o jane (ang pagtawag ay depende sa iyong kaartehan) ay kailangang tumagal lamang ng sampung minuto sa buong araw. Isang parte kung saan ako’y nahirapan. Ang layo mula sa aking upuan papunta doon ay dalawang minuto nang paglalakad. Babalik ka pa diba?

Masuwerte ka rin kung matatapat ka sa bonggang-bonggang kompyuter. Kung hindi, mas agahan mo pa kinabukasan upang mauna ka sa pagpili.

Isang magandang balita ay ang libreng pagkain. Dahilan ng aking pagtaba ay ang tatlong kanin, tatlong ulam at panghimagas araw-araw.

At mas malaki rin ang sweldo namin kumpara sa mga regular na empleyado doon. Dahilan ng paulit-ulit nilang pagsabi ng “Genen?! Grebe! Kekeengget nemen!”

Suma total, naging isang magandang yugto ng aking buhay ang pagpasok ko sa isang kol sener. Marami akong nakilala. Kumita ako ng malaki. Tumaba ako. At mas naging compiden ako sa aking Inglis.

Aaminin ko na minsan ay nakatataas ng kilay ang kakonyohan ng ilan sa mga nagtratrabaho sa ganitong industriya. Sana tandaan nating Pilipino pa rin tayo kahit na kadalasan ay nasa ibang panig ng mundo and isa o dalawa nating tenga.

Pero dahil din dito, natutunan ko na hindi para sa akin ang ganitong trabaho. Marami akong inaway at sinigawang kostomer. Hindi kasi kaya ng aking damdamin na sigaw-sigawan na lamang ang aking pagkatao you know.

Pero saludo ako sa mga kol sener eydiyents diyan, at ipagpatuloy niyo ang gawaing iyan kahit na mahirap at stressful ika nga. Basta nakatutulong naman sa ating sarili at pamilya, go! Go! Go!

Lolo's Payo's

2008-08-02T00:22:00.001-07:00

Natagpuan ko ang post kong ito na mula pa sa panahong ako'y medyo nakakapag-ingles pa. Nakatutuwa lang isipin na hindi pa ako nagtuturo noong isinulat ko ito, at ngayong nagtuturo na ako, [ang gulo! hahahah] ito pa rin ang karaniwang ipinapayo ko sa aking mga estudyante. Narito at baka sakaling may matutunan kayo.

According to my dad, I started singing even before I started talking. He used to be in a band too…cool ei? He taught me some tips on how to take care and improve my voice. I’ve been researching about this these past few days and here is list of what I have found, and accept as true.

1. Maintain adequate hydration. Drinking plenty of water allows vocal cords to vibrate with less “push” from the lungs, especially when reaching high pitches. Also, well-hydrated vocal cords resist injury than dry cords. I always make it a point that I have bottled-water with me during gigs. Drinking water after two or three songs is really necessary for me.

2. Always warm-up and cool-down. Warming-up your voice is important before prolonged singing engagements. I do this by humming songs that are easy to sing (for me). This helps me to have my voice in good shape when I step on stage. It is much easier to “blow it all out” after doing this. Though it is often ignored, vocal cool-downs may also be used to prevent damage to vocal cords. Again, the simple practice of gentle and relaxed humming can serve as one excellent, easy form of cooling-down.

3. Know your range. Avoid singing pieces at the extremes of your vocal range. Or songs with high or low pitch that you can’t reach constantly. This could really damage your vocal cords. To determine your range, perform light glides or lip trills to your highest and lowest notes. Record these notes by checking them on a piano. Make sure that pieces in your repertoire fall above the lowest and below the highest extremes of your range. To view average vocal ranges for soprano, mezzo soprano, alto, tenor, baritone, and bass voices, click here.

4. Know the potential side effects of your medications. Many commonly prescribed medications can have significant effects on your voice. I’ve learned this one from experience. A certain ascorbic acid that I’ve taken not so long ago made my voice hoarse for days. Good thing my guitarist back then can sing. He sang more songs than me during those nights…haha.. For a listing of medications and potential adverse effects on your voice, click here.

5. When singing with a band, use monitors. Have some small speakers facing you on stage so you can hear yourself adequately and modify your volume accordingly. It is pretty hard to sing without these monitors, especially when performing in an open spot. If these are not really accessible for some reason, I suggest that you stay clear from the instruments – especially the drums. You can also try placing one finger in your ear but this should be done in an “artful” manner. ;P

6. Avoid vocally abusive behaviors.

- Decrease overall volume.

- No shouting/ yelling.

- Don’t whisper! It may actually make your voice worse.

- Don’t talk in the presence of a lot of background noise!

- Don’t try to talk or sing when you have a bad cold or laryngitis.

7. And lastly, Don't smoke! Don't smoke! Don't smoke! I can't say it enough.

I’ll try to look for more tips on voice improvement, and post it here. If you also have some, feel free to contact me and I’ll add it here too.

Thank you and happy singing!

At ang mga nominado...

2008-07-29T01:52:00.001-07:00

Narito na ang aking listahan ng mga bagong blogs na aking binibisita sa tuwi-tuwina, at sa tingin ko ay may karapatang mapasama sa Top 10 Emerging Influential Blogs of 2008:

The Daily Planet
Teknostik
Me and Mylife
Food Blog for Hungry Bachelors
You Got Tech
Bloggers da Who
On the Coffin Rock

Ipagsisigawan sa madla ang mga nagwagi sa ika-11 ng Agosto, taong kasalukuyan. Pindot lang dito para sa mga detalye.

Bow.

Perya

2008-07-26T18:22:00.001-07:00

Natatandaan ko pa kung gaano ako kasaya nang magpunta kami ng aking pamilya sa peryahan noong aking kabataan. Isang paikot-ikot na helicopter ang pumukaw sa paningin namin ng aking nakababatang kapatid.

Isang mama ang umalalay sa amin sa pagsakay. Pagsara ng bakal na pintuan, makikita talaga sa pagmumukha naming magkapatid ang lubos na kasiyahan - hanggang bagang ba naman ang laki ng aming mga ngiti.

Habang unti-unti na kaming umaandar papataas, parang nag-iba ang aking pakiramdam. Nabalutan ng kaba at takot ang aking kasiyahan habang nakikita ko na lumiliit na paunti-unti ang aking mga magulang. Tumingin ako sa aking kapatid at ganoon din ang kanyang hitsura - mukhang constipated.

Ilang sandali lamang bumilis nang bumibilis ang pagtaas-baba ng helicopter na iyon. At nagsimula na nga kaming ngumawa. Sumigaw ng "Mami! Dadi!" na sinundan ng malakas na "Waaaaahh!".

Anong ginhawa ng aming pakiramdam pagtungtong namin sa lupa.

Haaaay... hindi ko talaga ito makalimutan. Paano ba naman, todo kuha pala ng letrato ang nanay ko, kasama tuloy ito sa aming photo album.

Kagabi, nagpunta ako sa isang sikat na perya sa Maynila. Doon, nakakita ako ng kasing-halintulad na ride sa aking kwento. Bigla tuloy bumalik ang mga ala-ala at napakanta ako ng "It's All Comin' Back to Me Now".

Nakahihiya man aminin, pero hanggang ngayon, takot pa rin ako sumakay sa mga nakababaliw na rides. Ako palagi ang taga-bitbit ng bags at gamit ng barkada kapag sasakay sila. Biruin mo, hindi pa ako nakasasakay doon sa sikat na ride sa Laguna. Hanggang bump cars at boat lang ako. Palakad-lakad sa snow, patakbo-takbo sa mga horror houses, naglilibang sa shooting games, pahagis-hagis ng barya at bola, at papindot-pindot sa arcade.

Ako na siguro ang pinaka-KJ mong makakasama kung aayain mo ako sa mga ganitong lugar.

Wala pang nakapipilit sa aking sumakay sa mga pamatay na rides. Kung tama ang presyo baka pag-isipan ko pa. Heheheh. Pero sa ngayon, pass muna ako sa paikot-ikot, pahagis-hagis, at patumbling-tumbling. Uupo na lang ako sa isang tabi habang kumakain ng hotdog.

Lablayp

2008-06-24T04:56:00.001-07:00

Hindi ko alam kung paano simulan ang isang post.

Gusto ko sanang magsulat tungkol sa aking buhay pag-ibig ngayon. Pero ako'y lubusang nahihirapan. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa inyo na sa wakas, pagkatapos ng napakatagal na panahon, naramdamam ko na rin ang tinatawag ng mga normal na tao na pag-ibig.

Siguro dala ng lubos na kaligayahan ko ngayon, hindi ko man lang magawang i-apdeyt ang aking blog kagaya ng dati.

Inaamin ko na noong nakaraang araw ng mga puso ay halos isumpa ko ang mga magsing-irog.

Nagkamali ako. Pwede namang magsori diba?

Nagbago na 'ko. Maniwala kayo.

Dahil ngayon, siya lang ang laman ng aking puso at isipan sa araw-araw. Lahat ng oras na kasama ko siya ay parang eksena sa romantikong pelikula. Nagiging espesyal ang lahat ng lugar na pinupuntahan namin kahit na ang MRT. Gumaganda ang paligid basta nandun siya, kahit na puro bandalismo at basura ang kanyang kinatatayuan, perpek pa rin. Ang dating nakaiinis na mabagal na trapiko ay anung bilis na ngayon basta kasama siya. Ang P300 cellphone load na dati'y inaabutan pa na expiration date ay pang isang linggo ko na lang ngayon. Kapag natatamad akong pumasok sa trabaho, iisipin ko lang na walang outgoing ang telepono sa bahay kaya't 'di ko maririnig ang magandang boses niya 'di tulad kapag nasa opisina ako.

Haaay. Nagbago na talaga ako. Marami pa sana akong sasabihin pero kailangan ko na siyang kausapin. Hindi sa hindi ko kaya na nagsusulat habang kausap ko siya, ayoko lang nang kalahati lang ang atensyong ibinibigay ko sa kanya. Korni. Hahahah. Maglalagay sana ako ng letrato namin dito pero nagbago ang isip ko. Baka may makisali pa sa eksena kapag nakita siya, seloso pa naman ako.

Opo. Umiibig at iniibig ang Lolo niyo. :-)

Ba-bay

2008-05-09T03:47:00.001-07:00

Waaaaah... bakit kailangang magpakasal ni Mariah Carey????!! Huhuhuhu...

Tantararantanjantanjan...

2008-04-03T05:05:00.001-07:00

Di ko maiwasang matawa sa aking sarili habang binabasa ko ang nakaraan kong post. Gustuhin ko mang burahin ito upang makaiwas sa lubos na kahihiyan ngunit 'di na siguro maaari sapagkat nariyan na 'yan at nakatulong naman talaga ang pagsusulat kong iyon nang husto upang mailabas ko ang aking dinaramdam.

Maraming salamat sa mga nakisimpatiya. :)

Bukod sa pagsusulat ng kung anu-ano, isa pang bagay na aking ginagawa kapag gumugulo ang aking mundo ay ang pagkanta sa KTV. Hehe.

Aminin na natin na nakaaalis naman talaga ng kalungkutan ang mga videoke, kaya nga bawat kanto yata ay may makikita kang mga ganito - na isang patunay na maraming problemado sa mundong ito.

Nakaaaliw naman talaga lalo na kung kasama mo ang buong tropa at nag-aagawan kayo sa mga kanta.

Hmmm...naisip ko tuloy...anu-ano ba ang mga kantang imposibleng hindi mo maririnig kapag nasa KTV ka? Mga awiting kadalasang inaawit o ikaw mismo ang walang kasawa-sawang kumakanta nito...maging bago o luma man .

Ayon sa aking pagtatanung-tanong: (Hindi ko na ilalagay kung sino ang kumanta, nakatatamad eh.hehe.)

1.) Just Once

2.) How Did You Know

3.) Skyline Pigeon

4.) To Love You More

5.) Be My Lady

6.) Total Eclipse of The Heart

7.) Irreplaceable

8.) Till My Heartaches End

9.) Somewhere Down the Road

10.) If I Ain't Got You

11.) Umbrella

12.) Kahit Isang Saglit

13.) Buttercup

14.) Love Moves in Mysterious Ways

15.) Dadalhin

16.) Halik

17.) Listen

18.) Wherever You Will Go

19.) Unwell

20.) Tell Me Where It Hurts

21.) Paalam Na

22.) Sway

23.) Closer You and I

24.) Crazy For You

25.) Kahit Kailan

26.) With A Smile

27.) Hallelujah

28.) Cry

29.) All This Time

30.) Hero

31.) Truly, Madly, Deeply

32.) Breathless

33.) Because of You

34.) I'll Be

35.) Bakit Ngayon Ka Lang

36.) Zombie

37.) Iris

38.) Bring Me To Life

39.) Alone

40.) My Immortal

...at siyempre ang walang kamatayan at madalas ikasawi ng mga kumakanta nito...MY WAY.

Kayo? Ano ang mga kinakanta niyo sa KTV?

Hindi Lahat ng Post ay Nakakatawa

2008-03-01T03:28:00.001-08:00

Lumapit ka sa akin. Nakita mo siguro na kailangan ko nang makakausap noong mga oras na 'yon. Doon na nagsimula. Masaya ang bawat minuto na kasama ka. Mga asaran, kulitan, kantyawan, ang malakas mong tawa na magpasa-hanggang ngayon ay nginingitian ko pa rin sa tuwing maaalala ko. Sana alam mo kung gaano ako kasabik sa tuwing magkakasama tayo.

Hindi ko akalain na ikaw na pala ang taong makapagpapabago sa takbo ng buhay ko.

Biglaan ang mga pangyayari. Wala akong balak at hindi ko pinlano - dahil alam kong mali. Alam kong bawal. Ngunit totoo pala na hindi mo na susundin kung ano ang tama kapag nagmamahal ka na.

Mula noon, wala na akong ibang inisip kundi ikaw lang, at kung paano kita mapapasaya.

Nakaka-adik ka.

Hindi ko na kayang isipin kung paano na ako 'pag nawala ka. Nakalimutan ko na ang lahat ng tao sa paligid ko. Ikaw na lang lagi ang laman ng isip at puso ko. Kumpleto na basta nandyan ka. Pero sa kabila ng lahat, alam ko na ang lahat ay pansamantala lamang. Alam kong hindi habambuhay ay mahahawakan ko ang iyong mga kamay. Batid ko na hindi sa lahat ng pagkakataon ay nandito ka sa tabi ko. Hindi lahat ng ngiti mo ay dahil at para sa akin. Ang sakit aminin. Sobra. Sobrang sakit na kailangan ko pang saktan ang aking sarili upang matabunan ang aking dinaramdam.

Dahil nariyan siya.

Ang taong nagmamahal sa'yo. Ang taong kasama mo na simula pa noong binubuo mo pa lamang ang mga pangarap mo.
Ang taong nagbibigay sa'yo ng lubos na kaligayahan - kaligayahang kailanman ay hindi ko kayang tumbasan.

Siya.

Ang taong kahati ko sa'yo.

Nai-inggit ako sa kanya.

Gusto ko ring malaman ang mga bagay-bagay tungkol sa'yo. Mga simpleng bagay na marahil ay hindi na nabibigyan ng halaga. Kailan ka huling lumuha dahil sa isang pelikula? Ano ang paborito mong kanta? Ang iyong hitsura pagkagising mo sa umaga? Mga bagay na sa tingin ng iba ay nakakatawa at walang kwenta.

Nais kong malaman.

Gusto ko ring maging parte ng buhay mo, gaya niya.

Pero bakit ganoon? Hindi talaga natin kayang ipilit ang hindi pwede. Ang hindi dapat. Diyos na mismo ang gumawa ng paraan upang matigil na ang ilusyon ko. Ang kalokohan ko. Ang pangarap ko.

Hindi ko tuloy maiwasang magtanong - bakit pa Niya ipinaranas sa akin kung paano maging masaya kung darating din pala ang pagkakataong luluha ako? Bakit ka pa Niya ipinakilala sa akin kung darating din pala ang panahon na kailangan kitang kalimutan?

Sana hindi mo na lang ako nilapitan. Sana hindi na lang pala kita kinausap. Sana hindi na lang tayo nagkatagpo at nagkakilala.

Lagi na lang ganito. Lagi na lang inilalayo sa akin ang mga taong minamahal ko.

Akala ko pagkakataon ko na. Akala ko ako naman ngayon. Akala ko ibabalato ka na Niya sa akin. Nagkamali ako. Na naman.

Nasaktan na naman ako.

Una pa lang, alam ko nang may nagmamay-ari na sa'yo, pero bakit ngayon, parang hindi ko matanggap? Paano ko makalilimutan ang taong nagpa-alala sa akin kung paano magmahal? Ang taong naging dahilan kung bakit maliwanag ang bawat umaga?

Ang taong nagpa-korni sa akin?

Pero oo na.

Ibabalik na kita sa kanya. Sa piling niya. Hindi na 'ko lalaban. Hindi na 'ko papalag. Naki-extra lang naman ako, siya talaga ang bida. Kayo.

Ikaw, siya, at ang magiging anak niyo - ang inaanak ko.

Kung tutuparin mo ang 'yong alok, sige, tatanggapin ko kahit masakit. Malaki ang kaibahan ng "anak" sa inaanak" pero kung iyon lang ang tanging paraan upang matupad ang pangarap ko na maging parte ng buhay mo, gagawin ko at ipagpapasalamat ko iyon.

Mahal pa rin kita. Pati ang lahat ng ginawa, ginagawa, at gagawin mo. Mananatili kang inspirasyon ko habambuhay. Importanteng malaman mo ang mga ito.

Patawarin mo 'ko, hindi ko sinasadyang mahalin ka.

Pait

2008-02-04T03:04:00.001-08:00

Sampung araw mula ngayon, sasapit na naman ang isa sa pinaka-korning araw ng taon. Ang araw na ipinagdiriwang ng dalawang taong walang ibang magawa kundi ang makipaglokohan sa isa't-isa. Hmmmm...talaga namang isang bugtong para sa aking isipan kung paanong nakatitiis sila sa kanilang kaawa-awang sitwasyon.

Talaga palang napakaswerte ko at ako'y isang malayang nilalang. Hindi ko na kailangan pang paghandaan ang nakadidiring araw na iyon. Iwas ako sa mga gastusan kagaya ng pag-kain sa labas, panunuod ng pelikula, at pagbili ng mga regalo. Maiiwas ko rin ang aking sarili mula sa isang napaka-jologs na pangyayari na kung saan pinagtitinginan ka ng mga tao sapagkat may dala-dala kang sangdamakmak na bulaklak.

Kung ikaw na nagbabasa nito ay makararanas ng aking mga nasambit, ikinalulungkot kong sabihin sa'yo kaibigan na nasa madilim na yugto ka ng iyong buhay.

Hayaan mo at isasama ko sa aking mga panalangin na sana ay matapos na ang iyong paghihirap, upang maranasan mo na rin sa wakas ang kaginhawaan ng loob na tinatamasa ko ngayon.

Naway magkahiwalay na rin kayo sa lalong madaling panahon!

Fat-Fat

2007-12-30T20:41:00.001-08:00

Mula sa panahon ng aking kabataan, isa na 'ko sa pinakapayatot sa pamilya. HIndi man lamang ako tumaba kahit kaunti, kahit malakas naman akong kumain.

Hanggang ngayon, pangarap ko pa rin na madagdagan ang aking timbang para hindi ako tinutuksong "payatot" ng mga tao. Noong isang linggo nga lang, habang nakapila ako sa FX pauwi. Lumapit sa akin ang starter [kahit na pangalawa ako sa pila] at nagsabing "Isa na lang ang kulang, sa gitna. Dahil slim ka, ikaw na lang ang mauna." Nakangiti pa siya noon ha?! Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil mauunahan ko ang ale na nasa harapan ko at makauuwi ako agad, o maiinis dahil ako ang payat doon sa pila kaya gagawin na lamang akong paningit.

Malakas naman talaga ako kumain, pero hindi masyado madalas katulad ng iba. Medyo mapili rin ako. May kabagalan rin ako kapag kumakain. May moments na tutulala muna ako na parang eksena sa music video o makikipagtitigan sa mga pinggan bago ituloy ang pagkain. Ito kaya ang mga dahilan? O sadyang isa lang ako sa mga napiling mamuhay na payat sa mundong ito?

Maituturing sigurong pambihira ang problema ko sapagkat mas marami ang nagnanais magbawas ng timbang. Kabi-kabila ang mga pampapayat na produkto ngayon 'di ba?

Anyhoo, may maipapayo ba kayo sa isang totayap na tulad ko? Nagsimula na rin akong magbuhat noong Nobyembre, pero mas magiging epektibo siguro kung may iba pa kayong suhestyon na makakatulong sa aking plano.

Kailangan, tumaba ako sa taong 2008.

Kaya kakain na ako ng mas marami. At sisimulan ko 'yan mamayang gabi sa media noche, na magpapatuloy sa Bloggers' Food Tour sa TriNoMa sa ika-9 ng Enero. Kita-kits!

Isang masaganang bagong taon sa lahat!

Pataba tayo!!!

Ang Pasko ay Sumapit

2007-12-19T23:51:00.001-08:00

Magsusulat sana 'ko tungkol sa iba't-ibang karanasan ko tungkol sa Kapaskuhan, pero pag-upo ko sa harapan ng PC, bigla na lang lumipad lahat ng mga nais kong sabihin.

Haaay... tuloy, 'eto, ang hirap simulan.

Gusto ko sanang sabihin sa umpisa ng aking post na ang bilis ng panahon. Parang kailan lang ay nakapila ako sa presinto upang bumoto, tapos ngayon, grabe na ang mga pila sa mga kahera sa mga pamilihan sa sobrang dami ng mga taong naghahanda para sa Pasko.

Nais ko rin sanang ibahagi ang isang napakapait na karanasan ng Lolo niyo noong ako ay bata pa lamang. Matapos ang maghapong pamamasko sa mga ninong, ninang at mga kamag-anak, nagpaalam ako upang bumili ng isang bagay na hindi ko na maalala ngayon. Pagbalik ko na lang sa bahay ay hindi ko na makita ang aking Felix the Cat na pitaka - ang pitakang naglalaman ng bunga ng aking maghapong pagmamano sa mga tao. Nahulog ata ito sa kung saan. Ang lungkot ko talaga habang pinanunuod ko ang aking mga kapatid at mga pinsan na nagbibilang at nagpapataasan ng kanilang napamaskuhan.

Ikukuwento ko rin sana ang pangangaroling namin ng mga kalaro ko noon. Masarap mangaroling lalo na kung galante ang mga kapitbahay niyo. May mga nagbibigay ng hindi lang pera, may kasama pang mansanas kahit na bulol-bulol naman ang aming mga lyrics. May isa namang pangyayari na muntikan na kaming makagat ng aso dahil napatid bigla ang kadena nito. Buti na lamang ay nakatakbo kami ng mabilis papalabas ng kanilang gate.

Noong ako ay nasa kolehiyo naman, ang aming organisasyon ay nagsagawa ng isang karoling, ngunit imbis na kami ang manghingi, kami ang nagbigay ng pamasko sa mga kababayan natin na nangangailangan. Makipot ang mga daanan papunta sa mga bahay na aming pinuntahan. Nakatutuwa nga dahil pagtapos ng aming pag-awit, nag-aabot sila ng kaunting halaga at nagsasabing "Pasensya na po kayo.". Anong gulat nila kapag nalaman na nilang kami ang magbibigay sa kanila. Mayroon pa ngang lola na naiyak talaga sa tuwa. Mag-isa lamang siyang namumuhay sa pamamagitan ng paglalaba, ayon sa mga kapitbahay niya na nag-tip sa amin na siya ang puntahan. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag nakatutulong ka di ba? Apir!

Ano kaya ang magandang gawin ngayong Pasko? Parang nakasasawa na rin na gigising ka ng maaga, maliligo, magbibihis ng bagong damit kung meron, at maghihintay sa mga bisita. Ang iba sa mga bisita ay mga kamag-anak mo daw na hindi mo naman ma-trace kung saang branch ng family tree nanggaling. Darating ang mga inaanak, anim pa lang naman sila (buti naman) at magkukumustuhan.

May isa akong kaibigan na magtra-trabaho ngayong Pasko. Mag-isa lamang siyang papasok sa araw na iyon. Ngayon pa lamang ay kinukulit na niya 'ko na samahan ko raw siya sa kanyang trabaho dahil pwede naman pumasok ang mga hindi taga-roon. Pinag-iisipan ko kung sasamahan ko nga siya kahit bandang gabi na pagkatapos ng hapunan. Siguro sa ganoong paraan ay makatutulong ako na medyo sumaya naman ang kanyang Pasko. Hmmmm...

Wala namang masyadong bago ngayong Paskong ito. Malamig pa rin, hahaha.

Sing-Kwenta

2007-11-21T23:08:00.001-08:00

Ito ang aking entry sa proyekto ni Tita Janette Toral.

Filipina. Konserbatibo. Mapagmahal. May takot sa Diyos. Ilan lamang 'yan sa mga katangiang pumapasok sa aking isipan tuwing inilalarawan ko ang mga kababayan nating kababaihan. Naniniwala ako na kahit na nasa modernong panahon na tayo, marami pa rin ang pasok sa mga kategoryang iyan, kaya naman ipinagmamalaki ng Lolo niyo ang pagiging isang Filipino.

Para masubok ko kung talagang angkop pa rin ang mga katangiang iyan sa mga Filipina sa panahon ngayon, at mapatunayang tama pa rin ang aking paniniwala, napagtripan kong magtanung-tanong sa pamamagitan ng SMS, e-mail, at printed questionnaires, sa tulong na rin ng aking kakosa, at nakalikom ako ng limampung Filipina, na walang pag-aatubiling sumagot sa nag-iisang katanungan na: ~~Deal or No Deal?~~

"Bakit mo ipinagmamalaki na isa kang Filipina?"

Narito ang kanilang mga kasagutan:

Paliwanag: Ang mga sumusunod na mga kasagutan at mga impormasyon, gaya ng pangalan at edad ng mga nakilahok ay hindi kathang-isip o guni-guni lamang. Ang kanilang mga kasagutan ay hindi ginalaw o binago sa kahit anong pamamaraan upang mapanatili ang katotohanan sa serbey na ito. [Naks!]

1. Dyan, 23, CSR-Eperformax, Makati City:

“Ipinagmamalaki ko na isa akong Filipina sapagkat ang mga Filipina ay mahihinhin, pinapahalagahan ang pagka-birhen, at ang higit sa lahat, may takot sa Diyos.”

2. Hanna, 22, Student, Legarda Manila:

“Pinagmamalaki ko dahil sa mga kultura natin na hindi kayang pantayan ng mga dayuhan.”

3. Cherry, 30, Bank Officer-Security Bank, Valenzuela City:

“Pinagmamalaki ko na isa akong Filipina dahil tayo’y maasikaso, masipag at mapagmahal sa ating mga pamilya.”

4. Jheng, Valenzuela, Sup:

"Dahil ang isang filipina ay matatag at matapang. Kahit anong pagsubok ang dumating kakayanin at malampasan. Ipaglalaban ang kanyang karapatan, minamahal at higit sa lahat ang kanyang pamilya. At sa kabila ng lahat ng kanyang pinagdaraanan nananatili paring MAGANDA !!!! HAHAHAHA!!!!"

5. Lani, 24, Teller-Security Bank, Valenzuela City:

“Kasi ako ay may pananaw sa buhay, mapagmahal at handang magsakripisyo para sa pamilya,masinop, at higit sa lahat, ang mga Filipina ay mga konserbatibong tao.”

6. Khate, 23, Account Executive-Coca-Cola Bottlers, Valenzuela City:

“Ang mga Filipina, lalo na ang mga dalagang katulad ko, ay mapagmahal sa kapwa, malaki ang takot sa Diyos, at pinapahalagahan ang close family, and community ties. Kahit ba sabihin pa nila na sa ibang bansa ako ngtratrabaho, ako’y babalik pa din sa aking sinilangang landas, at hindi ko kinakalimutan na ako’y may pusong Pilipino.”

7. Sheila, 23, CSR-Navitaire Int’l, Cavite:

“Dahil ang mga pinay ay matatag, kagaya ng mga pinay na nurses na nangingibang bansa, kaya handa silang mahiwalay sa kailang mga pamilya, para lamang matustusan ang mga pangangailangan nito.”

8. Mylene, 23, CSR-Navitaire Int’l, Pasay City:

“Ipinagmamalaki ko na ako ay isang Filipina kasi matatag at magaling ang mga Pinay pagdating sa pakikipaglaban sa buhay. Ano man ang unos na dumating sa buhay, kayang kaya diskartehan at lagpasan ng isang Filipina.”

9. Yonie, 24, Office staff, Valenzuela City:

“Sapagkat naiiba ang aking kulay at ating kultura kumpara sa mga dayuhan.”

10. Mayang, 23, Cash staff, M Bacoor, Cavite:

“Ipinagmamalaki kong Filipina ako kasi isa ang Filipina sa mga natatanging ganda. Magmula sa kulay na natural na kayumanggi na hinahangaan ng mga dayuhan, at magandang ngiti na sumasalubong sa bawat nakakasalimuha nila. Ang mga kasuotang tanging sa Filipina lang nababagay,ang ugaling maaalalahanin - taglay nga bawat kababaihan ito sa buong mundo, ngunit ang Filipina lang ang may mga natatanging mga alternatibo sa pag-aalaga sa kanilang mga mahal sa buhay (kapag kulang sa gamit). At higit sa lahat, ang Filipina na kagaya ko, ay matiisin at madasaling tao.”

11. Gretch, 24, New Accounts-Int’l Exchange Bank, Navotas MM:

“Sapagkat naiiba pa din ang dalagang filipina-mapagmahal at magalang. Ibinibigay nila ang lahat ng kanilang makakaya para mapaligaya lamang ang kanilang mga mahal sa buhay.”

12. Cherish Marinda, 23, BPO associate-Navitaire Int’l, Makati City:

“Kasi mahal ko ang kulturang pilipino.”

13. Margarita Eloise B. Lomotan, 27, BPO Associate-Navitaire Int’l, Makati City:

“Ksi magaling tayo sa lahat ng bagay! Magaling mag-adapt and nage-exel daw abroad tapos maganda ang values natin!”

14. Joyce Quiazon, 23, Senior Quality Assurance Associate-Havenlink Solutions Inc, Laguna:

“Para sakin, maipagmamalaki ko n isa akong filipina dahil hindi naman maikakaila s buong mundo na sa lahat ng aspeto marunong tayo.mula sa pagiging hostipable, pagmamalasakit sa pamilya, kamag anak at mga kaibigan. kaya din naten sumabak sa ibat ibang klase ng trabaho.”

15. Michelle Chhatlani, 27, New Accounts-Security Bank, Paco Manila:

Sapagkat ang mga filipina ay may katangian na dapat ipagmalaki at tularan, katulad ng pagiging isang magalang sa kapwa, matulungin sa mga taong nangangailangan at respeto at pagmamahal sa pamilya. "

16. Catherine Casuncad, 24, Teller-Securirty Bank, Malate Manila:

"Sapagkat ang filipina ay maalaga, maasikaso at mapagmahal sa kapwa."

17. Marie Grace Soverano, 24, Junior Asst Mgr-Security Bank,Valenzuela City:

"Sapagkat ang mga Filipina ay matiisin, matiyaga, may takot sa Diyos at mapagmahal sa kanilang kapwa. maasahan sa oras ng pangangailangan."

18. Kristine, 25, care-giver, Canada:

“Kasi pagdating sa kabutihan, the best tayo dyan. Pangalawa, pagdating sa trabaho, mas malinis at maganda magtrabaho ang mga pinoy- ayon yan sa mga kompanya dito sa Canada."

19. Nena, 50, housewife, Valenzuela City:

“Ipinagmamalaki ko na isa akong Filipina sapagkat pagdating sa trabaho, masasabi kong ako ay madaling matuto at matiyaga, dahil napatunayan ko ito sa loob ng mahigit 20 taon. Sa ganitong paraan, nakatulong ako ng malaki sa aking asawa at mga anak.”

20. Tin-Tin, 24, Nun-in-the-making, Manila:

"Dahil mahal ko ang Pilipinas. Tahanan ng lahi kong sinilangan. Maganda't sagana sa likas na yaman."

21. Rein, 25, Alabang, CSR:

"Ahhm, dahil ako ay pinoy sa puso at diwa. Dahil taglay ko pa din ang kaytangian ng pagiging magalang at pagmamahal sa pamilya hehehe, no joke.un lamang po."

22. Analee Bengzon, 37:

"Ipinagmamalaki ko na ako ay Filipina sa dahilang meron ang Filipina na kakaibang katangian na naiiba sa ibang lahi gaya ng pagiging malambing, maasikaso, at maalaga sa pamilya."

23. Christiane Melicio, 22:

"Ipinagmamalaki ko na ako ay Filipina sa dahilang ang mga Pinay aymay bukod tangi na katangian na ating maaaring ipagmalaki."

24. Charise Villaranda, 23:

"Ipinagmamalaki ko na isa akong Filipina kasi ang mga Filipina ay kayang lumago ng di kailangang umasa sa iba."

25. Em Flores San Juan, 23:

"Ipinagmamalaki kong maging Filipina dahil tayo ay kilala bilang isang independyenteng mamamayan, iba sa lahat at kayang lumaban sa ano mang pagsubok. Go girl!"

26. Ann Murray F. Macaspac, 28:

"Ipinagmamalaki ko na maging Filipina sapagkat ako ay lumaking may taglay na magandang pag-uugali."

27. Siony Javillana, 42, Adm. Officer II - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Ipinagmamalaki ko na isa akong Filipina sapagkat sa talino at galing ay hindi tayo pahuhuli sa ibang bansa. Taglay ko ang yumi at ganda na sa Filipina lamang matatagpuan at higit sa lahat, ang Panginoon, ang takot sa Panginoon ay nasa aking puso."

28. Kathleen R. Capiral, 31, Social Welfare Asst. - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Dahil ang isang tulad kong Filipina ay may dangal na ipinagmamalaki, lahing kayumanggi, may takot sa Diyos, at may paninindigan. Iyan ang ganda at ugali ng isang Filipina."

29. Irma Carpena, 50, Clerk - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Dahil iniingatan ko ang aking dangal at pangalan na minana ko sa aking mga magulang."

30. Jennie Rose L. De Leon, 25, Clerk - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Ipinagmamalaki ko na ako'y isang Filipina sapaglat ako'y may takot sa Diyos at ako ay makabayan."

31. Carina Salazar, 29, Administrative Officer - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Ipinagmamalaki ko na ako'y isang Filipina dahil sa magandang tradisyon at pag-uugali na pinamana ng aking mga ninuno at magulang at dahil ang Filipina ay nakaaangat sa lahat ng aspeto."

32. Meliza S. Tanazas, 49, Clerk - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Ipinagmamalaki ko na ako'y isang Filipina sapagkat hindi naman kaila sa buong mundo na ang mga Filipino ay may magandang loob. Marami na rin namang mga Filipino at Filipina ang nagbigay karangalan sa ating bansa. Ipinagmamalaki kong Filipino ako dahil ang aking mga magulang ay Filipino."

33. Dulce J. Sebastian, 41, Admin Officer I - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Ipinagmamalaki ko na isa akong Filipina dahil sa mga tinataglay nitong mga katangian tulad ng pagiging maka-Diyos, maayos na pakikitungo sa kapwa, may maayos at tapat na pagmamahal sa pamilya."

34. Delia A. Coronado, 49, Social Welfare Officer III - Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"1.) Dahil ito ang aking minamahal na lahi.

2.) Ang pagiging Filipina ay isang pagkakakilanlan ng babaeng taga Pilipinas."

35. Marissa A. Avila, 43, HRMO, Obando, Bulacan:

"Ipinagmamalaki ko ang pagiging isang Filipina dahil sa mga katangiang ang mga Pilipina lamang ang mayroon. Ito ay ang pagiging "hospitable" ng mga Pilipino. Kahit saang bansa ay walang makakagawa ng pagiging mabait at matulungin ng mga Pilipino sa kapwa."

36. Fely De Leon, 43, HRMA, Obando, Bulacan:

"Ang Filipina ay marunong sa gawaing bahay, maasikaso sa pamilya, maka-Diyos, at maaalahanin. Sa ngayon ang Filipina ay gumaganap na rin ng trabahong panlalaki, katulad ng sa mga opisina bilang empleyado o bilang ehekutibo. At pwede na ring gumanap na kapitan, kongresman at siyempre ang pagiging pangulo katulad ni PGMA."

37. Vicky Alganzado, 42, Communication Officer - Office of the Mayor, Obando, Bulacan:

"Sapagkat ang pagiging Filipina ay isang kapuri-puri. Dapat nating ipagmalaki ito sapagkat ang Filipina ay kilala sa pagiging matulungin, magalang, mahusay sa paggawa ng mga produktong talagang ikakapuri sa loob at labas ng ating bansa. At talento ang mga Filipino. Mahusay umawit, sumayaw at makisalamuha sa iba't-ibang klaseng tao sa lipunan."

38. Lita Ramos, 47, MPPW-II, Mun. Gov't. of Obando, Bulacan:

"Dahil ang pagiging Filipina at isang karangalan at ipinagmamalaki ang mga katangian kahit sa ibang bansa. Magaganda ang mga Filipina, hindi lamang sa anyo kundi pati sa puso."

39. Ruth C. Santos, 47, Obando, Bulacan:

"Ang isang Filipina at mapagmahal, masipag, may paninindigan, at higit sa lahat, malinis sa bahay at sa pangangatawan."

40. Anonymous

"Dahil ako ay matapat at masipag."

41. Grace R. Cruz, 42, Obando, Bulacan:

"Dahil ang isang Filipina at malinis magmahal."

42. Prescilla M. Avendaño, MTO Cash Clerk II, Obando, Bulacan:

"Ako ay isang Filipina na may dangal, makatao, makakalikasan, at makabansa."

43. Elena M. Lumabas, Secretary to the Sangguniang Bayan, Obando, Bulacan:

"Ipinagmamalaki ko na ako'y isang Filipina dahil ako ay tagapagmana ng mayamang karanasan at ginintuang pangaral ng aking magigiting na ninuno."

44. Jenny Lyn Fuertes, 23, Data Control Staff, Quezon City:

"Proud ako maging Pinay, dahil pagdating sa boxing wala tayong katulad, na maihahantulad sa ating buhay buhay. Bumagsak man o madapa, pilit pa ring lalaban at tatayo. Matalo man sa laban, taas noo pa rin sa mga tao dahil lumaban tayo ng patas at malinis."

45. Maylene Espiritu, 23, Data Control Staff, Quezon City:

"Ang mga Pilipino ay may dugong bughaw, may dignidad at marunong lumingon sa pinanggalingan. Likas sa atin ang pagkakaron ng mababang loob at pagmamalasakit sa kapwa tao."

46. Odessa F. Balao, 23, Precloser, Malabon City:

"Dahil ang mga Filipinang gaya ko ay malaki ang pagpapahalaga sa pamilya, pagpapahalaga at respeto sa kanilang feminity."

47. Athena O. Abad, 24, Data Analyst, Obando, Bulacan:

"Kasi kilala kami sa pagiging mayumi at may mataas na pagpapahalaga sa moralidad."

48. Che-an Talastas, 22 y/o, Manila, Customer Service Rep.,

"Ako ay isang Pilipino at ipinagmamalaki ko ito dahil TAYO ay likas na mga mahuhusay sa kahit anong larangan. Marami din tayong mga kaugalian na talaga namang maipagmamalaki natin sa mga dayuhan. TUlad na lamang ng pagiging MAKADIYOS, Pagbibigay Galang sa mga Nakatatanda sa atin sa pamamagitan ng paggamit ng "po at opo" at Maayos na pagtanggap sa ating mga bisita. At higit sa lahat, ipinagmamalaki ko na ako'y isang Pilipino dahil sa Kagandahang taglay ng mga Pilipina, Simple lang ngunit malalakas ang karisma.. =) Kaya naman taas noo kong isisigaw sa mundo na Ako'y isang Pilipino, sa isip , sa salita at sa gawa!!! "hehehehe =p "

49. hOnEyPoSh, 24, Tondo,Manila, Customer Service Rep.,

"Im a proud Filipina co'z Filipina's are so pasensyosa & sobrang makariño. And Beauties of Filipina's are so natural and just simple. And that's what most guys are looking for."

50. Eilanna :

"Ipinagmamalaki ko na ako ay isang Filipina dahil sa mga kagandahang asal na kinagisnan ko at ipinamana sa akin ng mga magulang na kapwa mga Filipino...

* ang pagiging magalang sa mga nakakatanda . ang pag-gamit ng mga salitang po at opo na tanda ng paggalang sa mga nakakatanda (aba! walang ganyan sa states! oh kahit na saan mang bansa sa mundo!)
* ang pagmamano sa kamay ng mga magulang o mga lolo at lola / paghalik sa noo o sa pisngi - sa manilawala ka at sa hindi hanggang ngayon ay ginagawa ko pa rin iyan sa mga magulang ko at sa Lola ko...ewan ko ba pero para sa akin isa itong napakagandang paraan ng pagpapakita ng paggalang at pagmamahal sa ating mga magulang at mga Lolo at Lola.
* ang tinatawag na Filipino Hospitality o ang ating mainit na pagtanggap sa mga bisita - ito ang pinaka sikat na kaugalian nating mga Filipino...bakit kaniyo?! Dahil tayong mga Filipino ay talaga namang magaling mag-asikaso ng ating mga panauhin...talagang pinapakita natin ang mainit na pagtanggap sa kanila.
* ang pagiging matulungin sa kapwa - parang katulad ng bayanihan...likas na sa ating mga Filipino ang tumulong sa ating mga kapwa lalo na sa oras ng kanilang pangangailangan.
Ilan lamang yan sa mga kaugaliang tatak Filipino na namana ko sa aking mga magulang at sa ating mga ninuno na talaga naman pinagmamalaki ko...at nais kong dalhin saan man ako mapadpad...nais kong ipamana sa mga susunod na generation."

Maraming salamat sa mga Filipinang nakilahok sa pag-aaral kong ito, at sa aking K8 na buong pusong tumulong at matiyagang lumikom sa mga kasagutan.

Ayon sa kanilang mga kasagutan, tunay na dapat nga nating ipagmalaki ang mga kababayan nating kababaihan sa kahit na sino, at kahit saang panig ng mundo. Sila din ay sing-kwenta (o maaaring higit pa) ng iba pang mga lahi, kaya dapat silang igalang, pahalagahan, at ipagmalaki. Bow.

Dis Ar a Piyu op May Peyborit Twits...

2007-11-05T02:48:00.001-08:00

Ang Twitter ay masasabi nating naging isang malaking bahagi na rin ng buhay-blogger. Dito tayo nakakapag-tsismisan kung ano ang pinagkaka-abalahan ng bawat isa. Kaya naman naisipan kong ipunin ang ilan sa mga nakaaaliw at nagpangiti sa aking mga Twit ng ilan sa aking mga Twitterfriends...palatandaan na wala lang talaga ako maisip maisulat ngayon.

AileenApolo: i bumped into my crush on campus the other day... why oh why did i forget to take a photo with him??? grrrrrr... 01:04 PM September 24, 2007

hbmacale: hmm. really really sleepy after munching down some food. should i now believe that my past life, indeed, was of a pig? 05:47 PM August 06, 2007

slowbr0: Para akong bulag na hindi alam kung ano ang nasa harapan niya. AAAAAAAAAAAARGH! 08:07 PM October 29, 2007

fritzified: Mike is so fat, his picture can only be taken using wide angled cameras. I have nothing more, your honor. 09:41 PM October 23, 2007

lord_dracula: A cutie applicant just got out of the office. *sighs* 03:47 PM October 08, 2007

digitalfilipino: there are no social networks - as in theirs. but each one of us has. it is actually our own. 04:42 PM September 28, 2007

macmackie: turned my fon off 4awhile, wen i turnd it on dis 9am, 8 twits came in in just 3 seconds as if rushingly saying SUGOD MGA KAPATIIIID!! 09:22 AM September 28, 2007

fireyedboy: My name is Jep. I like anything in MongJolian bowls. and NerJs candy. I like the colors Jellow, Jrey and Jlack. 02:20 PM July 21, 2007

eilanna: kumusta naman ang magang mata?! 07:44 AM September 27, 2007

Naway walang magdemanda sa akin sa pagkopya ng kanilang mga updates. :D

Ang Pagbabalik.

2007-10-30T03:32:00.001-07:00

Huwaw. Ako ay lubusang natutuwa sa mga mensaheng tumambad sa aking paningin nang muli kong buksan ang blog na ito, matapos ang isang buwan. Talaga namang nakatataba ng pusow. Maraming salamat. At nakatutuwa ang mga pagbabago sa PinoyBlogosphere ah. Pati ang Twitter ay nag-iba na rin pala ng porma. Ang galeng!

Anu-ano ba ang mga pinagkaabalahan ko ngayong buwan ng Oktubre? Hmmm...

Nakapagpahinga naman ako ng kaunti, at sa tingin ko ay sapat na 'yun. Nagsimula na rin ako sa aking pagtuturo at nakamamanghang malaman na kung dati-rati ay madali akong mairita at mainis kapag may mga makukulit na bata sa aking paligid, ngayon ay medyo nasasanay na akong habaan pa ang aking pasensya at pigilan ang aking sarili 'pag kasama ko sila.

Sa mga nagtatanong, hindi po ako guro sa elementarya, o sa hayskul, o sa kolehiyo. Ako po ay nagtuturo ng (ehem) pag-awit sa isang training school na ang pangalan ay matatagpuan ninyo dito sa aking blog kung kakalkalin niyo lang ang paligid nito.

Masaya na nakapapagod. Iba ang pakiramdam kapag nakaririnig ka ng magagandang komento mula sa mga estudyante at mga magulang nila. Para kang lumulutang at high sa efficacent oil dahil tuwa. Ikukuwento ko pa ang tungkol dito sa mga susunod na araw.

Ngayong buwan, ipinagdiwang ko rin ang pagsulpot ko sa mundong ito. Maraming salamat sa mga bumati, at dun sa mga hindi bumati - may balik rin 'yan sa inyo balang araw. :-P

Siyempre pa, gaya ng isang tradisyon, nagkaroon rin ako ng kakaibang sakit ngayong buwan. Kung noong Setyembre ay na-stroke ang aking kanang kamay, nagkaroon naman ako ng rashes sa buong katawan ngayong buwan na ito. Naging kamukha ko si "The Thing" ng Fantastic4 nang halos tatlong linggo. Hindi maaaring lumiban sa klase kaya ako ay todo longsleeve-turtle-neck with glasses ng mga araw na iyon. Talaga naman. Hindi na tuloy ako flawless at hindi ko na rin alam if Belo would still touch my skin. Nakikiusap ako sa kung sino man ang may kinalaman sa kababalaghang iyon na huwag mo na sanang maisipang muling balutin sa bread crumbs ang isang manika na may kaunting hibla ng aking buhok...please?

Ito lang naman ang mga highlights ng aking Oktubre at siyempre, ang mapanuod ng live ang isa sa aking mga idolo na si ~~Erik Santos~~ Babyface.

Ikaw? Anu-ano ang mga pangyayari sa iyong Oktubre na hinding-hindi mo malilimutan? Ha?

Pahinga

2007-09-28T09:41:00.001-07:00

Ang buwan na ito ay talaga namang isa sa pinaka-nakapapagod na buwan para sa akin. Muntik ko nang 'di makayanan ang pagtatrabaho ng labing-walong oras kada araw. Muntik na rin akong mag-collapse habang tumatawid sa footbridge. Kaya naman matapos ang ilang linggo na walang tulog (ito na nga ang aking naging theme song sa araw-araw) at ilang sakit na rin ang dumaan, nais kong ipaalam sa'yo na matiyagang bumabasa nito na ako ay magpapahinga muna pansamantala.

Babalik ang Lolo niyo anumang araw sa Oktubre. Maraming salamat po. Bow.

Pisara

2007-09-24T07:20:00.001-07:00

Babala: Ang kwentong ito ay aking isinulat sa panahong wala akong tulog at mayroong karamdamang iniinda. Patawarin niyo sana ang kababawan ng konteksto nito.

Halos mauntog ako sa aming kisame sa pagtalon dahil sa lubos na kagalakan nang ibili ako ng aking tatay ng maliit na pisara, noong ako ay musmos pa lamang. Palagian ko kasi siyang kinukulit kapag may naglalako nito sa tapat ng aming bahay. Tulad ng pangkaraniwang pambatang pisara, ang aking blackboard ay may mga titik ng alpabeto at mga numero sa lahat ng apat na gilid, may nakalarawang mga hayop, at laruang orasan sa itaas na kaliwang bahagi nito. Siyempre, kasama na rin sa set ni manong ang pambura at makukulay na yeso.

Talagang hilig ko na kasi magtitser-titseran noon pa man. Kaysa magpatuloy sa pananakit ang ulo ng aking inay dahil sa pagbubura ng mga lectures ko sa aming pader, ay binilan na nga nila ako ng totoong pisara. Ipinagmalaki ko kaagad ito sa mga kalaro ko - ang aking mga estudyante. Kumpleto kami mula upuan hanggang sa mga papel at kuwaderno, mayroon din akong class-record at kasali rin sa laro pati pagpapa-iskuwat at pagpapa-face-the-wall, para gurong-guro talaga ang dating ko.

Iba't-ibang klase ng guro ang ating nakasama noong tayo ay nagsisipag-aral. Mayroong parang nanay o tatay mo lang, mayroon din namang nangangatog ang iyong tuhod sa tuwing kaharap mo sila dahil sa sobrang sungit - ang mga kontrabida ng buhay natin noon ika nga. May malakas ang boses na talaga namang nakakatakot. May napakahinang magsalita, na halos pisara na lang ang kausap. Nakakainis kapag ganoon 'di ba? Lalo na kung Math pa ang kanyang itinuturo na hindi mo na nga lalong maintindihan dahil sa pabulong niyang pagtalakay. Mayroon ding parang umuulan lang 'pag nagsasalita siya. Aba! libreng hilamos sa klase!

Kapag may libre, siyempre mayroon ding may bayad - mawawala ba naman ang mga gurong negosyante?! Sandwiches, Yakult, lapis at ballpen, pambura, pantasa, yema, espasol, chocolate crunchies, tosino, longganisa, at napakarami pang iba. Kung gusto mong magpasikat ay bumili ka lang sa kanila, tiyak na medyo tataas ang grado mo. Siguro ngayon, may mga guro ring nagbebenta ng cellphone load ano? Hmmm...

Bakit may mga guro na parang hindi tumatanda? Parang kung ano ang hitsura nila noon sa class picture niyo, ay ganoon din kapag nakasalubong mo sila sa kalsada? Pansin mo? Who touches their skin kaya?

Talagang malaki ang naging impluwensya ng mga guro sa ating buhay. Kadikit o hindi man natin masyadong nakasama ang ilan sa kanila ng pangmatalagan (maliban na lang kung paulit-ulit ka sa ilang baytang), talagang nag-iiwan sila ng marka sa ating puso't isipan. Naks!

Naisip ko lang ang tungkol sa pagtuturo at mga guro, dahil ilang araw mula ngayon, magkakaroon muli ako ng pisara. Hindi nga lang katulad ng dati na maliit, kulay berde at may mga kung anu-ano sa gilid. Mas malaki ito ngayon, kulay puti, at mas makinis.

Magka-iba man ang mga katangian ng dalawang pisarang ito, iisa lang ang kanilang layunin - ang maging daan upang madaling maibahagi ang mga produkto ng aking kaisipan na walang bahid ng kung ano sa mga estudyante. Ngayon ako mas lalong naniwala na kung may nais kang abutin, ~~tumungtong ka lang sa silya~~ magtiwala ka lang talaga...

...kaso, ano kaya ang magandang ibenta?

Naisip ko lang...

2007-09-13T08:00:00.001-07:00

Bakit ba 'pag may isang bagay na madali lang para sa ating gawin, sinasabi nating "Sisiw lang 'yan!".

Bakit "sisiw"?

'Di ba pwedeng "itik"?

Ang iba naman "Maning-mani lang 'yan!" ang sinasabi.

Bakit "mani"?

'Di ba pwedeng "pasas"?

Buhay Empleyado: Kaya Mo Pa Ba? Ha?

2007-09-02T08:09:00.001-07:00

Isinulat ko ang sumusunod na kwento noong ika-17 ng Hunyo, taong kasalakuyan. Nakamamangha na habang binabasa ko ito ngayon matapos ang dalawang buwan at labing-anim na araw, may ilan sa aking mga katanungan noon ay nasasagot ko na ngayon. Ang ibang kasagutan ko naman noon ay iba na sa mga kasagutan ko ngayon.

"Sa wakas! Tapos na naman ang isang linggo ng pagpapanggap bilang isang aliping-sagigilid sa opisina. Yep, ganito pa rin naman ang eksena hanggang ngayon. Nakapapagod man ang mga nagdaang araw, mas mabuti na iyon kaysa tumambay sa kanto at magpaka-busy sa pagbibilang ng mga kawad ng kuryente ng Meralco. Apir tayo d'yan!

Maraming beses ko na rin naisipan na umalis sa aking kasalukuyang trabaho. Uhuh. Ano nga ba ang mga bagay-bagay na dapat timbangin upang malaman mo na talagang kailangan mo nang lisanin ang iyong pinapasukan? Ang mga sumusunod ay ang mga itinatanong ko sa aking sarili kapag ako ay naaaning-aning tungkol sa trabaho:

1.) Masaya ka pa ba? Hmmm. Para sa akin, napakahalaga na nag-eenjoy ka sa iyong ginagawa, at siyempre, sa iyong mga kasama. Tama, tama. Napakahirap manatili sa isang lugar kung saan hindi ka na tumatawa, hindi ka na ngumingiti, at hindi mo na kasundo ang iyong mga katrabaho. Korekek. Malalaman mo na hindi ka na masaya kung sa bawat araw na papasok ka ay hindi ka na excited, Excited pa rin naman. tinatamad ka nang bumangon sa iyong pagkakahiga, Medyo. at mukha ka ng eighty-two. Mali ka dito, eighty-one lang. Kung ang oras sa opisina ay sadyang napakabagal na para sa iyo, at hindi mo na mahintay ang lunchbreak, miryenda at uwian. Tama, tama ka ulit. Bakit mo pa ipagpapatuloy gawin ang isang bagay kung hindi ka na masaya rito? Adik ka ba? Oo. Masaya pa rin naman ako - sa mga katrabaho, lalo na sa aking mga kagrupo. Sila na lamang ang dahilan kung bakit nagpapatuloy pa ako gayung kung ibabase ang kasiyahan sa ginagawa kong trabaho, marahil ay "Hindi na." ang aking maisasagot. Malaki ang pasasalamat ko sa kanila sa pagtanggap, at patuloy na pag-unawa nila sa akin. Tissue! Tissue!

2.) Anu-ano nga ba ang mga dahilan kung bakit gusto mong umalis? Naliliitan ka ba sa iyong kinikita? Hindi naman. Sa tingin mo ba ay dapat mas mataas ang iyong sweldo dahil mahirap ang iyong trabaho? Hindi naman rin. Ang mga benepisyo ba ng iyong opisina ay sadyang hindi mo nararamdaman? Medyo? Malayo ba ang iyong opisina at nahihirapan ka nang makipagsipaan sa mga pasahero sa MRT at LRT? Hindi rin. O baka naman mahirap ang schedule mo? Nahuli mo parekoy! Madumi ba ang inyong pantry? Bwahaha. Pasaway ba ang mga utility at hindi nila nililinis ang pwesto mo? Eksakto! May mga ka-opisina ka ba na walang ibang ginawa kundi siraan ka at sabihin sa iyong boss na hindi ka naliligo? Ah, 'yan ang wala. Sa laki kong 'to? Takot lang nila.

Kung tumango ka sa lahat ng ito ay dapat ka na ngang umalis diyan kung...Ayun na nga...

3.) May lilipatan ka na ba? Oo. Napaka-hirap umalis sa isang trabaho kung wala ka pa namang lilipatan, maliban na lang kung trip mong maging isang ganap na mangga at magpapakaburo ka sa inyong bahay. Meron na nga. Maaari kang magbakasyon sandali upang makapag-relax ngunit kahit ito ay nakaka-inip rin, lalo na kung nasanay ka na maraming ginagawa palagi. Korekted bay. Tandaan mo na walang opisinang perpekto. Okay. Sa umpisa lang. Kokey. Makikita mo rin ang mga pagkukulang nito pagtagal-tagal. Ganun? Nasa sa iyo ang paraan upang maging perpekto ang iyong trabaho sa paningin mo. Paano? Banggitin ang "Ang ganda-ganda ng trabaho ko!" ng isang daang beses araw-araw, ngunit hindi rin ito makakatulong. Korni. Mayroon nang (ata) naghihintay sa akin. Napakalaki ng porsyento na ako ay magsisimula na sa aking bagong papasukan anumang araw ngayong buwan na ito. Ngunit gagampanan ko pa rin ang aking mga tungkulin, hanggang sa maipasa ko na lahat ito sa aking mga maiiwanan, o mauulila? Huwag po! Huwag po!

'Yan ang mga importanteng katanungan (sa aking palagay) na dapat mong isipin bago ka magdesisyon na umalis sa iyong trabaho. Salamat, salamat. Sinagot ko ang lahat ng iyan at pagkatapos, tinimbang ang mga bagay-bagay. Ako ay nagdesisyon na manatili MUNA sa aking trabaho. Hanggang matapos ang buwang ito. Bakit? Buburahin ko pa lahat ng mga nilagay ko sa PC. Bukod sa mag-iisang taon na ako dito (Batiin niyo ko, dali!), at madali lang ang byahe ko papunta sa opisina, ay masaya pa rin ako sa aking trabaho, Hindi na ata. at mga katrabaho Eto pwede pa. Mahalaga iyon' para sa akin. Sa akin rin, 'kala mo sa'yo lang? Kahit na laging sira ang elevator, at muntik na akong pumanaw kanina lamang dahil biglang bumagsak ang wallfan sa aking ulunan, nag-eenjoy pa rin ang lolo niyo...ngunit kailangan nating maging bukas sa mga oportunidad na dumarating sa ating buhay. Ayon nga kay pareng Lex Luthor - "There is nothing worse than a missed opportunity.".

Itutuloy...

Huli Man Daw at Magaling

2007-08-26T08:59:00.001-07:00

...naipo-post pa rin.

Noong nakaraang Huwebes, naramdaman ko na naman na ako ay isa na ngang ganap na blogger. Dumalo kasi ang Lolo niyo sa Taste Asia 2 - isang pagtitipon na pakana ni Bb. Aileen Apolo. Medyo pagod na ako nun, alas-sais pa lang kasi ng umaga ay nasa trabaho na ako. Kaya 'yun, medyo expired na ako pagdating sa Mall of Asia (sana hindi masyadong nahalata).

Syempre pa, umandar na naman ang pagka-aning-aning ng Lolo niyo at nagkandaligaw-ligaw sa paghahanap sa Taste Asia. Matapos ang ilang minutong alay-lakad, natagpuan ko rin ang venue - maling venue. Ilang minuto na rin akong nakaupo habang nagtataka kung bakit walang katao-tao sa Taste Asia na aking kinaroroonan samantalang halos alas-otso na ng gabi. Ayun pala naman, ang blogger party pala ay nasa bandang likuran pa. Toinkz!

Anyways, binabati ko ang mga nagwagi sa SM Hypermarket Blog Writing Contest (mula sa An Apple a Day) -

Grand Prize (trip for 2 to Kuala Lumpur) - Anitokid

1st Runner Up (Sanyo digital camera) - Anton Diaz

Mga nagsipag-uwi ng DVD Player: Ganns Dean, Butch Dado, Annabelle Caloschoy

At Nike Sunglasses Olivia Burgos, Nikki, Rowena Wendy Lei, Myrna Co, Dine Racoma

Syempre, hindi ako papahuli. Nanalo rin ang Lolo niyo ng sandamakmak na Knorr Corn Soup.

Ang ilang bloggers na aking nakadaupang-palad ay sina Arbet, Jeff, Jake, Jehzeel, Karlo, Marc, at marami pang iba. Pasensya na at medyo mahina na ang memorya ng Lolo niyo. At pinabubulaanan ko rin ang "Suplado" isyu. Mayroon kasing mga nagsabi sa akin na inisnab ko raw sila sa pagtitipon. Hindi po ito totoo. Pasensya na po at sadyang 'di lang talaga ako sanay na makipagsalamuha sa maraming tao, lalung-lalo na at pangalawang beses ko pa lamang dumalo sa ganitong klaseng pagtitipon. 'Yaan niyo, sa Taste Asia 11 siguro ay sanay na sanay na ako nun!

At yeah, kung may napansin kayong nilalang na uubo-ubo sa gilid, ako nga 'yun. Sa unang pagkakataon kasi, sa pamimilit ng aking kakosa, ay kumain ako ng tahong.

Narito pa ang ibang naka-aaliw na mga kwento tungkol sa salu-salong ito: (mula sa An Apple a Day)

Paul's Blog
Touched by an Angel
Pinoy Food Photoblog
Laurganism
Bakla Ako, May Reklamo
Manuel Viloria
The Lonely Vampire Chronicles (live blog)
The Lonely Vampire Chronicles (retrospective)
Geeky Guide to Nearly Everything
Takbo! (sa wakas ng pagkatuliro)
Macuha.com
Utakgago
Magikel
Dax's Site
Ganns Deen
Roaming Around with Romela
Cliquebooth
Real People / Real Style (girls)
Real People / Real Style (boys)
Pinoy Moms Network
Teacher Julie
Atheista.net
Abuggedlife.com
Justwandering.org
Jehzlau Concepts
Prudence and Madness
Refineme.org
Scrooch Chronicles
AnitoKid
Mike Villar: Rising Internet Star
TJ Cafuir
Loida de Vera
Mon's World
The Four Eyed Journal
The Disastrous Urban Primadonna
Pinoymoneytalk.com
Pinoy Blog Machine
SM Hypermarket
Byahilo
Tainted Song
Bababa ba?
Half the World Away
Noisy Noisy Man
Chickenmafia.com
Penny for Your Thoughts
Lastleaf.org
Baratillo.net
Angel's Sentiments
I. Am. Chef.
iMom
The Parody
Sexy Nomad
Fritzified.com
Our Awesome Planet
Twaddle Walker

Napagtanto ko na sobrang dami pa talagang bloggers ang hindi ko pa nakikilala. Haaaay...

Muli, binabati ko ang mga tao sa likod ng kasiyahang ito, at maraming salamat rin sa mga sponsors lalo na sa Cliquebooth para sa piktyur piktyur! Yeahey! Hanggang sa muli! More! More! Abusuhin na 'yan!

Baha

2007-08-19T17:28:00.001-07:00

Matapos dumaan ang ilang bagyo, ang aming bayan ay talaga namang naging isang ganap na anyo ng tubig magpasahanggang ngayon (kulang na lamang ay makakita ako ng mga signs at makarinig ng isang umaalingawngaw na boses na nagsasabing gumawa ako ng isang arko), at sa tingin ko ay ilang araw pa ang aming palilipasin bago namin muling makita ang mga humps sa kalsada. Isa na itong nakasanayang eksena at hindi na ata mababago pa. Kung mabago man, ay matatagalan pa siguro.

Napalilibutan ng mga ilog at palaisdaan ang aming bayan, kaya kapag umulan ng tuloy-tuloy ng ilang araw, asahan mo na matatagalan pa bago mo masilayang muli ang kalsada.

Maraming disadvantages kapag baha. Nandiyan na ang kawalan ng mga pampasaherong sasakyan. Katwiran kasi ng mga drayber ay mas malaki pa ang kanila gagastusin sa pagpapagawa kaysa sa kanilang kikitain. Kung may bumiyahe man, asahang kundi doble, ay triple ang ibabayad mo. Ako ay halos hindi na makapasok kapag ganoong baha. Swerte ka na kapag nakatyempo ka ng trak - yeah, trak na karaniwang naglululan ng mga graba at buhangin. Wala pa naman akong nakitang trak ng basura. Kung minsan, mga bangka na mismo ang makikita mo sa mga kalsada. Exciting 'di ba?

Walang hanggang baha

Kung mababa ang inyong bahay at inabot ito ng baha, naku nakatatamad kumilos. Sa dati naming bahay na walang itaas o 2nd floor, talaga namang napakasaklap ng mga pangyayari kapag bumabaha. Naranasan ko na na pagkagising ko at pagbaba ng paa ko galing sa kama, nagulat na lamang ako ng maramdamang nabasa ako, pinasok na pala kami ng tubig nang hindi namin namamalayan. Good morning 'di ba? At syempre pa, paghupa ng baha, parusa rin ang paglilinis ng bahay. At talaga namang nakangangalay sa braso ang paglilimas. Madali rin masisira ang mga kagamitan sa bahay. Nasaksihan ko kung paanong lumutang ang aming sofa noong bata ako. Ang ilan sa aming mga kapitbahay ay natutulog sa kanilang bubungan. Nakalulungkot.

Pero siyempre may mga advantages rin naman kapag baha. Unang-una na, may instant swimming pool ang mga tsikiting. Noong bata pa ang Lolo niyo, ilang beses rin ako naligo sa baha sa loob ng bahay namin. Hindi sa kalsada dahil takot akong mahulog sa kanal at maging ala-ala na lamang. Umaabot kasi ng hanggang baywang ang lalim ng baha sa bahay namin kaya ang saya saya namin ng kapatid ko. Hindi kami pinapayagan ng aming inay kaya sikwet lang namin. Pero nabuking rin kami matapos niyang makita ang mga talsik ng tubig sa aming kisame - katitimbol at kaka-dive siguro namin kaya ayun.

Dahil nga sa napaliligiran kami ng mga palaisdaan, kapag umapaw ang mga ito o napigtas ang mga pilapil, instant ulam ang asahan niyo. Bangus, tilapia, hipon at kahit mga sugpo, lahat ng ito ay mahuhuli mo sa'yong sala. Galeng no? Lugi nga lang ang mga namamalaisdaan.

Pero kahit binabaha ang aming bayan, marami pa rin ang mas pinipiling manatili rito. Iba pa rin kasi kapag nandun ka sa kinalakihan mong lugar. Masaya naman kahit ganoon, lalo na kapag piyesta - ang bayan na mistulang resort kapag tag-ulan ay nagiging malaking dancefloor naman kapag Mayo!

Ispiking op baha, alam niyo ba na ang bota o ang tinatawag na Wellington boots ay unang isinuot at pinasikat ni Arthur Wellesley, ang unang duke ng Wellington? Ginamit niya ito noong 1900's hindi bilang panlusong sa baha, kundi bilang pamporma! Aba! Ito kaya ang gamitin ko sa blogger-event ngayong Huwebes?

Anong event kamo? Walang iba kundi ang tinaguriang pinakamalaking blogger party ng taon na gaganapin sa Taste Asia sa SM Mall of Asia, sa ganap na alas-siyete y medya ng gabi. Magparehistro ka na dito para makapunta ka at pwede ka pang magsama ng isa mong kaibigan! Dali na! Para makita mo ang botang isusuot ko!

Gigil

2007-08-18T21:44:00.001-07:00

Ang kwento kong ito ay hindi patungkol sa isang uri ng pelikula gaya ng iniisip mo.

Kung naglibot-libot ka sa PinoyBlogosphere noong mga nakaraang araw, paniguradong napansin mo na may isang kontrabida na pinanggigi-gilan ng sangkatauhan. Tama! Siya na nga ang tinutukoy ng Lolo mo. Ang mapanlait na nilalang na ang pangalan ay 'di ko kailanman babanggitin o itatayp man lamang. Hindi ko lubos maisip kung paanong ang isang Pilipino ay ganoon na lamang kung hamakin ang kanyang mga kapwa Pilipino (OFW's pa, tsk!), na wala namang ginagawang masama sa kanya. Ewan ko. Siguro kasi may mga kaibigan at kamag-anak ako na OFW kaya hindi ko maiwasang mainis sa mga isinulat niya. Pero syempre, bilang isang Pilipino, talagang maaasar ka. Ate (ewww), mangilabot ka nga sa iyong sarilli. Hindi mo kailanman maaaring ipagkaila at baguhin ang katotohanan na ikaw ay isang Pilipino kahit ilang imported na kagamitan pa ang ibaon mo sa iyong katawan. Kung ayaw mo sa amin, mas ayaw namin sa'yo! Para masuksok sa iyong kaisipan na ang dugong nananalantay sa iyong 'di kagandahang pangangatawan ay dugong Pilipino, narito ang mga dapat gawin sa'yo:

- pagapangin papanhik at pababa ng Banaue Rice Terraces
- ihulog mula sa itaas ng Mt. Apo
- ipakiliti sa isang daang Tarsiers
- padaganan sa limampung butanding
- paglaruan na parang pinball sa Chocolate Hills
- sigawan ni Regine Velasquez ng "I Don't Wanna Miss a Theeeeng..." sa tenga
- ipakain sa Monkey-eating eagle
- pagulungin mula sa crater ng bulkang Mayon
- tadtarin ng itak at buhusan ng patis pagkatapos
- ipahalik sa mga dugong
- ipabugbog kay Manny Pacquiao
- ipakagat sa Philippine Crocodile
- tuhugin ng sungay ng mga Tamaraw
- ipatuka ang mga mata sa mga Kalaw
- punuuin ng Sampaguita ang butas ng ilong
- batuhin ng white sands ng Boracay
- palu-paluin ng tako ni Efren "Bata" Reyes
- lunurin at ilublob sa bagoong

'Yan pa lamang ang mga naiisip kong epektibong mga paraan upang mapanatili sa 'yong kokote (kung mayroon man) ang pagka-Pilipino.

Saka may payo nga pala ako sa nilalang na ito: Hindi ba sosyal ka at ubod ng yaman? Bumili ka na lang ng sarili mong eroplano sa susunod na magbiyahe ka para hindi natatalo ng amoy ng Axe ang amoy ng mamahalin mong pabango. Hmmm...Can't afford ba?! Eroplano lang eh! Kaya mo 'yan!

Ano nga ulit 'un? Ang hindi marunong magmahal sa sariling wika ay higit pa saan? Saka ang hindi marunong lumingon sa pinang-galingan ay ano?

Alam ko mas marami pang mahahalagang isyu ang bansa na 'to na dapat nating bigyang pansin, pero 'di ba ang malaking problema ay nagsisimula sa maliit? At talaga namang sila ay nakapupuwing.

At yeah, this is a funny article too. Gets?

Basahin ang buong istorya tungkol rito.

Ang Yosi-Girl

2007-08-15T07:54:00.001-07:00

Isa na namang ordinaryong (akala ko lang) paglalakbay papuntang opisina lulan ng isang jeepney. Malamig ang gabi. May kaunting hamog. Masarap ang simoy ng hangin. Ayos na ayos ang aking pwesto - sa may bintana. Medyo napapakanta pa ako habang bumabiyahe. Hindi naman gaanong puno ang sasakyan, marahil dahil lumalalim na ang gabi. Perpektong perpekto ang bawat sandali hanggang sa sumakay ang isang babae. Bata pa siya. Katamtaman ang katawan. Morena. Maayos at nakapusod ang kanyang buhok. Naka-make-up. Pormal ang kanyang kasuotan. Siguro ay galing siya sa trabaho, o sa paghahanap ng trabaho. Umupo siya sa aking tabi. Sa kanan ko. Sa kanang bahagi ng jeep ang aming pwesto (kung titingnan mula sa estribo o likuran ng jeep) kaya nakatalikod siya sa akin at nakaharap naman ako sa kanyang likuran. Gawi ko na kasi ang dumungaw sa bintana habang bumabiyahe. Normal naman ang sitwasyon hanggang sa may dinukot siya sa kanyang bag. Sigarilyo at lighter! O hinde! Nagsindi siya. Humithit. Bumuga. Lahat ng usok ay pumunta sa aking mukha. Ang mga abo ay dumikit sa aking polo shirt at sa aking kulay itim na bag. Nagsalubong ang aking kilay. Nabalot ako ng inis. Gusto ko siyang kalabitin at pagsabihan ngunit sa tingin ko, siya ang tipo ng babae na magsisigaw at mageeskandalo, kagaya ng pageeskandalo ng kaniyang tagihawat na humihiyaw ng "Paputok na 'ko!". Naubo ako nang hindi ko sinasadya. Lumingon siya sa akin, sabay irap! Hithit at buga ulit. Matapos ang halos kalahating oras ng pagtitiis, pumara na siya. Habang pababa, hindi ko alam kung sinadya niya ang pagtapak sa aking kaliwang paa sa kanyang pagdaan. Pinigilan ko ang aking sarili. Naniniwala ako na sa mga ganitong pagkakataon ko mapapatunayan ang halaga ng diplomatikong pagturing sa mga taong pasaway kagaya niya - na itatago ko sa pangalang Hellena. Hindi ko nasabi ang mga nais kong sabihin, kaya narito na lang ang aking ginawang liham para sa kanya:

Dear Hellena,

Isang mausok na gabi sa'yo. Ako ay lubos na nalulungkot sapagkat hindi naging maganda ang ating naging engkwentro sa jeepney kanina. Ngunit may karapatan naman siguro ako na mainis nang magsimula kang manigarilyo sa aking tabi, 'di ba? Ang usok na iyong ibinubuga ay dumidiretso sa aking kyut na kyut na mukha. Ang mga abo na iyong ikinalat ay nagmarka sa aking kulay itim na bag. Oo, ito ay magsisilbing marka ng mapait at mausok na ala-ala mo. Hindi mo ba alam na bawal ang iyong ginagawa dahil nasa pampublikong sasakyan ka? Hindi mo ba kami naisip? Ang iyong mga kasakay? Ang sanggol na ating kasakay? Hindi mo ba kayang pigilan man lamang ang tawag ng iyong baga kahit panandalian lamang? Naubo ako, totoo 'yun at hindi para magpapansin sa'yo. Bakit mo 'ko inirapan? Hindi ba dapat ako ang dumukot sa mga mata mo? At gawing ashtray ang mga ito? Bakit mo inapakan ang aking paa? Hindi mo ba alam na kalalaba lang ng aking rubber shoes? Sana naging masaya ka sa mga ginawa mo. Sana hindi ka makatyempo ng iyong katapat. Sana sa susunod na magyosi ka ulit sa jeep, kasing bait at kasing gwapo ko rin ang iyong makakatabi. Kyut ka rin sana, kaya lang manhid ka at walang pakisama. At dahil diyan, 'di kita bati!!

Always,

Lolo

P.S.
Sa susunod na mang-iirap ka, siguraduhin mong wala ka ng muta.

Paglilinaw: Hindi ko kinukutya ang mga taong naninigarilyo. Walang masamang tinapay sa akin ang mga taong ito. Ang punto ko lamang rito ay may kakambal na responsibilidad ang lahat ng bagay na ating nais gawin, lalung-lalo na kung gagawin ito sa mga pampublikong lugar, o sasakyan. Sana ay huwag natin isantabi ang kapakanan ng nakararami para lamang sa ating mga pansariling kagustuhan...please?

Pinagterno Mo Ngunit 'di (raw) Dapat

2007-08-08T17:39:00.001-07:00

Puto at dinuguan.

Ispageti at prayd tsiken.

Kare-kare at bagoong.

Ilan lamang 'yan sa mga magkakaternong pagkain na karaniwan na nating nakikita sa mga hapag-kainan. Pero hindi ba't nakasasawa rin minsan 'pag palagiang sila ang magkakapakner? Maganda ring mag-eksperimento paminsan-minsan 'di ba? Anu-ano nga ba ang mga kakaiba nating kombo ng mga pagkain? Hmmm...

Ang mga ulam na karaniwang isinasaw sa patis gaya ng sinigang, nilaga, at menudo ay aking isinasawsaw sa toyo. Ito siguro ang sanhi ng aking pagkakaaning-aning paminsan-minsan.

Ang hilaw na mangga naman ay palagian kong isinasawsaw sa patis na may asin. Bakit ko pa raw nilalagyan ng asin gayung maalat na ang patis? Hindi ko rin alam ang kasagutan. 'Yun na kasi ang nakalakihan kong istayl sa bahay.

Kung ang iba, sa ketchup isinasawsaw ang pritong isda, ako naman ay sa suka at toyo.

Nasubukan mo na ba ang tandem ng kanin at kape? Nitong nakaraang linggo lamang, isa sa aking mga apo ay nagbunyag sa madla na siya raw ay kumakain ng kanin na sinabawan ng kape. Hmmm...ano kaya ang lasa nito? Kailangan bang lagyan rin ng creamer o mas masarap kapag black coffee lang ang gagamitin? Pwede rin kaya itong gawin sa sinangag? At frap ng Starbucks ang iyong ihahalo?

At napag-alaman ko rin ngayon lang mismo na ang gatas ay maaari rin daw isabaw sa kanin!

May naringgan naman ako na ang mga sitserya ay ipinapalaman niya sa tinapay! Naku! Siguradong anong lutong ng bawat pagkagat mo hindi ba? At ang iba naman ay ibinababad ang mga junk foods sa suka. Ang galeng!

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin nasusubukang kumain ng sorbetes na ipinalaman sa tinapay. Parang nakangingilo kasi kung titingnan pa lamang.

Narito pa ang ilang nakababaliw na food-pakners na aking nahagilap sa aking pagtatanung-tanong:

- brownies na nilagyan ng asin sa ibabaw
- french fries na isinasawsaw naman sa sundae ng Jollibee o McDonald's
- kanin na hinaluan ng ketchup
- kanin na hinaluan ng mayonnaise
- kanin na hinaluan ng yogurt
- spaghetti na hinaluan ng mayonnaise
- Chips Ahoy! cookies at salsa na sawsawan
- waffles na idinidip sa ice cream
- beer at M&M's
- popcorn at ketchup

Huwaaat? Nakaaaliw talaga! Kakaiba, at medyo nakakaumay ring isipin pero naniniwala ako na ang bawat nilalang dito sa mundo ay may kanya-kanyang trip pagdating sa pagkain. Wala naman sigurong masama dahil ang mahalaga ay nasa-satisfy mo ang iyong cravings ika nga, kahit na nakanguwi ang iyong kasabay kumain dahil hindi niya magets ang ginagawa mo sa iyong pagkain.

O pa'no? Kainan na!

Pangalan

2007-08-03T09:05:00.001-07:00

"Ano bang itatawag ko sa'yo, Ivan o Harry?" ang nasambit na katanungan ng aking apong si Aileen sa akin habang nasa Gilligan's kami pagkatapos ng katatapos lang na blogger event. Nakasanayan na niya kasing tawagin akong "Ivan" dahil 'un ang tawag ng mga tao sa akin sa dati naming opisina, pero nitong huli, nahawa na siya kay Eilanna na "Harry" naman ang tawag sa akin. Sa eskwelahan, "Ivan" ang tawag sa akin. Sa bahay, depende. Halimbawa, 'pag pinapagalitan ako, "Ivaaaan!", pero pag hihingi ng pambayad ng ilaw si inay, "Harry" na medyo malambing ang dating.

Parehong "Ivan" ang first name namin ng aking kapatid, kaya naman 'pag may tumawag sa telepono, "Hello, pwede po kay Ivan?"; "Sinong Ivan? Ivan Harry o Ivan Bryan?" ang eksena. Hindi ko alam sa aking mga magulang kung bakit ganun ang kanilang trip. Ang alam ko lang, ang una kong pangalan ay hinango sa pangalan ng isang mandirigma sa Russia. Ang pangalawa naman ay hinango sa pangalan ng susunod na hari ng Inglatera.

Kayo? Alam niyo ba ang ibig sabihin at kung saan nanggaling ang inyong mga pangalan? Nagawa kong halughugin ang buong daigdig upang matuklasan ang mga pinagmulan ng pangalan ng ilan sa aking mga apo:

Marc - Ang pranses na pangalan para sa "Mark", na nagmula naman sa latinong pangalang "Marcus". Ito ay maaaring nag-ugat sa salitang "march".

Jeff - Ingles na pangalan na ang ibig sabihin ay kapayapaan.

Claire - Latinong pangalan na ang ibig sabihin ay malinaw o maliwanag.

Hindi ba't nakatutuwa? Sagot!!

Ang pinakamahabang pangalan naman daw sa buong mundo ay Adolph Blaine Charles David Earl Frederick Gerald Hubert Irvim John Kenneth Loyd Martin Nero Oliver Paul Quincy Randolph Sherman Thomas Uncas Victor Willian Xerxes Yancy Zeus Wolfeschlegelsteinhausenbergerdorffvoralternwarengewissenhaftschaferswesenchafewarenwholg epflegeundsorgfaltigkeitbeschutzenvonangereifenduchihrraubgiriigfeindewelchevorralternzwolfta
usendjahresvorandieerscheinenbanderersteerdeemmeshedrraumschiffgebrauchlichtalsseinurspru
ngvonkraftgestartseinlangefahrthinzwischensternartigraumaufdersuchenachdiesternwelshegehab
tbewohnbarplanetenkreisedrehensichundwohinderneurassevanverstandigmenshlichkeittkonntevor
tpflanzenundsicherfreunanlebenslamdlichfreudeundruhemitnichteinfurchtvorangreifenvonanderer
intlligentgeschopfsvonhinzwischensternartigraum Senior

Kumusta naman kaya siya noong nasa kindergarten pa lamang siya? Malamang ay puno na agad ang kanyang papel o hindi pa siya nakasasagot sa eksam ay "Pass your papers, finished or not yet finished" na sabi ni titser. Mapapansing ginamit ng sunud-sunod ng kanyang mga magulang ang lahat ng titik ng alpabeto bilang mga initials ng kanyang unang pangalan. Maaari rin naman siyang itago sa pangalang Hubert Blaine Wolfeschlegelsteinhausenbergerdorff, Sr. for short ika nga.

Ang itinuturing naman daw na pinakapopular na mga pangalan sa daigdig ay "John" at "Grace".

Ikaw? Gusto mo ba ang pangalang ipinagkaloob sa iyo ng iyong mga magulang? Kung hindi, at bibigyan ka ng pagkakataon, babaguhin mo ba ito? Dapat ko bang papalitan ang aking pangalan at gawin na lamang itong "Brando" o "Jabar" para mas astigin ang dating?

Sa tunay na buhay, Ivan o Harry o Ivan Harry, ayos lang kahit alin dito ang itawag sa akin, at sa pinoy blogosphere, ako siyempre ang "Lolo" niyo.

Subscribe in a reader

Ang Mga Pinalad

2007-08-01T08:53:00.001-07:00

Sa unang pagkakataon ay nakadalo rin ang Lolo niyo sa isang blogger event at ito nga ay ang pag-anunsiyo ng Top 10 Emerging Influential Blogs of 2007, isang astig na proyekto ni Tita (pahiram lang Kevin) Janette Toral (Congratulations po!) na ginanap kaninang alas-sais hanggang alas-nuwebe ng gabi sa lungsod ng Makati.

Nakatutuwa ang mga nangyari. Isang magandang karanasan ang makilala ang mga mukha sa likod ng mga blog na aking binabasa lalong-lalo na ang aking mga apo. Pagpasensyahan niyo na ang Lolo niyo at hindi ako masyadong naglibot-libot sapagkat ako ay sadyang mahiyain (sa umpisa).

Binabati ko ang lahat ng mga pinalad magwagi ng $100 at mga nakapasok sa sampung karapat-dapat,

lalong-lalo na ang mga nakatalikod na nilalang sa larawang ito...

at siyempre, isang masigabong palakpakan nga diyan para sa aking blogging idol na si Bb. Aileen Apolo...

Nahuli man ako sa aking trabaho (nakailang tawag rin sa aking telepono si bossing), sulit naman ang aking pagdalo at pakiramdam ko ay isa na talaga akong ganap na blogger - nakana!. Pasalamatan rin natin ang mga nasa likod ng kaganapang ito, Galing Pinoy, RegaloService, InfoTxt, Jardine Distribution Inc., Dominguez Marketing Communications, Philippine Internet Review, DigitalFilipino.com Club, YesPayments, YesPinoy, at Yehey!.

Hanggang sa muling pagkikita na gaganapin naman sa ika-23 ng buwan na ito sa Taste Asia, SM Mall of Asia. Bisitahin ang An Apple a Day para sa mga karagdagang impormasyon.

Muli, kong-grats sa inyong lahat at oo, handang tumanggap ang Lolo niyo ng balato ano mang oras ninyo naisin .

Subscribe in a reader

Sino kaya 'to?

2007-07-29T06:50:00.001-07:00

Panaginip

2007-07-26T18:51:00.001-07:00

Panigurado, kagaya ko ay naranasan niyo na rin managinip - puwera na lamang 'yung mga hindi pa nararanasang matulog.

Bakit ba halos hindi natin matandaan ang mga napapanaginipan natin? Pagkagising mo, kung hindi wala, ay kaunting eksena na lamang ang 'yong natatandaan.

Naranasan niyo na rin bang managinip ng "black & white" pa? Eh 'yung nagising ka at pagtulog mo ulit ay nagkaroon ng Part II at naituloy mo ang 'yong panaginip? Totoo ba na kung may gusto kang mapanaginipan, ang dapat mong gawin ay paulit-ulit mo itong isipin bago ka matulog?

May isa akong panaginip na hindi ko pa rin makalimutan hanggang ngayon. Bata pa ang Lolo niyo n'un, mga siyam na taong gulang siguro. Napanaginipan ko ang aking nanay na nagtitiklop ng mga damit sa aming sala, habang ako naman ay nanunuod ng telebisyon sa kanyang tabi. Bigla na lang, may kaguluhan sa labas ng aming bahay. Sumilip ako sa bintana upang maki-usi kung ano'ng nangyayari. Nagulat na lamang ako nang makakita ako ng mga Indians. Pinapana nila ang aming mga kapitbahay na nagtatakbuhan naman sa sobrang takot. Nakita ako ng isang Indyan na nakasilip sa bintana kaya tumakbo siya patungo sa aming pintuan. Hindi na namin ito nagawang isara dahil masyado siyang mabilis kumilos. Pagpasok niya sa aming bahay, inasinta niya ng pana ang aking inay sa kanyang puso, at 'yun na nga ang masaklap na ending ng aking panaginip.

Nagising ako noon na umiiyak at takot na takot. Hinanap ko agad ang aking inay sa kwarto sa pagaakalang totoo ang aking napanaginipan. "Bakit?" tanong niya sa akin dahil tumutulo pa rin ang aking mga luha. Niyakap ko na lang siya at hindi ko na sinabi ang dahilan. (Awwww...)

Nanaginip rin ako dati ng dalawang numero noong ako ay nasa grade-4, "4" at "20". Sinabi ko ito sa aming kasambahay at sinabi niya na tayaan ko raw sa jueteng (uso pa 'to noon at hindi pa hinuhuli). Itinaya nga namin ang dalawang numerong ito at akalain niyo - nanalo ang Lolo niyo! Inilibre ko pa nga ang aking tropa kinabukasan.

Nabanggit ko rin sa isa kong post sa kabila kong blog na napanaginipan ko sila Loren at Chiz noong Mayo. Nangyari ito bago pa matapos at lumabas ang resulta ng eleksyon - isa ba 'tong pangitain kung sino ang dalawang magta-top sa bilangan? May pagka-psychic ba ako at dapat ko na ba itong gawing negosyo at pagkakakitaan?

Maraming kuro-kuro tungkol sa mga panaginip. Sabi ng iba, ito raw ay kabaliktaran ng tunay na mangyayari. Kung gayon, mas marami pa rin pala talagang magandang nangyayari sa mundo dahil ayon sa aking pagsasaliksik, mas madalas mapanaginipan ng mga tao ang mga negatibong bagay kaysa sa mga positibo.

Ang tsismis naman ng iba, ang lahat daw ng panaginip ay may kahulugan na dapat nating pagtuunan ng pansin.

Halimbawa, kung ikaw daw ay nanaginip na nahuhulog ka mula sa isang mataas na lugar, ang ibig sabihin raw nito ay may goal ka na hindi mo naabot, o hindi mo pa naaabot. Maaari rin namang may isang bagay ka na hindi mo mapanatili o napanatili kagaya ng isang responsibilidad, halimbawa ay ang posisyon mo sa trabaho.

Kung mala-Superman ka namang lumilipad sa isa mong panaginip, ito raw ay nangangahulugang nalagpasan mo ang isang unos sa iyong buhay at ikaw ay patuloy na sumusuong sa mga hamon nito.

Ahas ba ang ka-eksena mo sa iyong panaginip? Ibig sabihin raw nito ay may mangyayaring hindi masyadong kaaya-aya.

At kung sa panaginip mo ay wala kang saplot, dalawa raw ang ibig sabihin nito. Una, gusto mo ng kalayaan ng iyong kalooban. Pangalawa, ay nangangamba kang may maisiwalat na sikretong-malupit tungkol sa'yo.

Ang mga tao rin daw na iyong napanaginipan, ay pinapanaginipan o napanaginipan ka rin. Ito raw ang dahilan kung bakit minsan ay may mga tao tayong napapanaginipan na hindi naman natin kakilala sa totoong buhay (kilala nila tayo, ngunit hindi natin sila kilala). Ibig sabihin pala, lagi akong napapanaginipan ni Songbird?

*Isinulat ko ang post na ito dahil kagabi, napanaginipan ko na inihulog raw ng aking kapatid ang pinakamamahal kong cellphone. Wasak na wasak ito sa aking panaginip. Buti na lamang at panaginip lang (whew!) dahil kung hindi...

Subscribe in a reader

Ang Kabataan Ngayon

2007-07-26T16:27:00.001-07:00

"Pamangkin ng bestfriend ng Lolo niyo"

Subscribe in a reader

Blangkong Pag-iisip

2007-07-22T08:01:00.001-07:00

Minsan, dumarating sa buhay ng isang manunulat o ng isang blogger ang isang pagkakataon kung saan wala siyang maisip na maisulat. Pagkagising niya na lang isang umaga, hindi na niya magawang makapagsulat. Gaya ngayon, kanina pa ako nakikipagtitigan sa monitor ngunit wala pa rin akong paksang maisip. Ang sitwasyong ito ay tinatawag na "Writer's Block". Alam niyo ba na may mga kaso kung saan tumatagal ito ng ilang buwan, at maaari ring bumilang ng mga taon?

Kaya ako naman ay nagsaliksik upang alamin kung ano nga ba ang mga dahilan ng "Writer's Block" at anu-ano ang mga paraan upang makaalis tayo sa sitwasyong ito.

Ang isa sa itinuturing na sanhi nito ay ang sobrang pagpuwersa sa iyong sarili na makapagsulat. Umuupo ka sa harap ng iyong kompyuter o ng isang papel, at sinasabi mo sa iyong sarili na "Kailangan may maisulat ako." Ang 'yong isip, imbis na magkaroon ng malawak na pang-unawa sa mga bagay-bagay, at makapagbigay ng magagandang ideya, ay nakakapag-focus lamang sa iyong kagustuhan na makapagsulat.

Ang pagiging perfectionist o self-conscious ay isa rin sa mga dahilan kung bakit hindi ka makapagsulat. May naisip ka ng ideya, o tapos na ang iyong draft ngunit sa tingin mo ay hindi ito sapat, o hindi ito pasado sa iyong "standards" ika nga. Masyado mong iniisip na kailangan maging maganda ang kalabasan ng iyong isusulat at kailangan maging perpekto ito.

Pagsusulat tungkol sa mga bagay na kailangan mong isulat, imbis na tungkol sa mga bagay na gusto mong isulat. Habang bumibisita ka sa mga blogs, o nagbabasa ng mga sulatin ng ibang tao, napansin mo na may mga bagay na kumbaga ay ang trend o uso sa ngayon at pakiramdam mo ay kailangang sumulat ka rin tungkol rito. Ang resulta, pinupuwersa mo ang iyong sarili sa isang bagay na hindi mo naman talaga gusto, o hindi ka naman talaga interesado kaya hindi mo ito tuluyang magawa.

Kawalan ng tiwala sa sarili. Kung sa tingin mo ay hindi mo naaabot ang mga expectations mo sa iyong sarili, at imposible na para sa iyo ang makabawi, hindi malayong mawala ang iyong tiwala sa sarili. Magmumukmok ka na lamang sa isang sulok at iisiping huwag na lang ituloy ang nasimulan mo nang pagsusulat sapagkat para sa'yo, hindi mo na kaya at wala naman rin itong patutunguhan.

Sobrang pagod. Sa sobrang dami ng iyong ginagawa sa araw-araw, ang isang bagay na dapat maging isang paraan ng pagre-relax o paglilibang gaya ng pagsusulat ay nagiging isang mabigat na gawain na rin para sa'yo. Iniisip mo na wala ka ng oras para rito, bagkus ay magpapahinga ka na lamang.

Iniisip mo na wala kang maisulat pero mayroon naman talaga at hindi mo pa lang ito napapansin at nabibigyan ng sapat na atensiyon. Akala mo lang wala, pero meron! Meron! Meron!

Sobrang kalungkutan at kawalan ng inspirasyon. Maaaring may mga bagong kaganapan sa iyong buhay na masyado mong dinaramdam kaya ka nagkakaganyan -naghiwalay kayo ng iyong sinisinta, nawalan ka ng trabaho, o pumanaw ang isang kaibigan o kapamilya. Ang mga ganitong sitwasyon na hindi mo inaasahan ay lubusang makaaapekto sa iyong abilidad na makapagsulat.

Pero ano nga ba ang mga dapat mong gawin upang masolusyunan ang problema mong ito?

Una, huwag isiping magsusulat ka dahil kailangan mo - isipin mong ginagawa mo ang bagay na ito dahil gusto mo.

Enjoy-in mo ang proseso ng pagsusulat. Isipin mong naglalaro ka. Huwag masyadong seryoso, kahit na ang paksang iyong tinatalakay ay isang seryosong bagay. Huwag mo itong ituring na trabaho. Ang iyong imahinasyon ay hindi makakakilos kung masyadong stiff ang iyong pag-iisip.

Ilagay ang iyong sarili bilang reader imbis na isang writer. Kung gagawin mo ito, malalaman mo kung tungkol ba sa anong bagay ang nais mong mabasa ngayon, at ito ang iyong simulang isulat.

Tanggapin sa iyong sarili na hindi mo magagawang makapagsulat ng perpekto sa lahat ng oras. Hindi man perpekto para sa'yo kung ano man ang nagawa mo sa isang pagkakataon, ngunit sa ibang tao, o sa mga makababasa nito, ay katanggap-tanggap na ito. Kapag ito ay iyong isina-isip, at tinanggap mo ito, magkakaroon lagi ng lugar para sa improvement sa iyong sarili.

Magsulat tungkol sa mga bagay at paraang gusto mo at hindi dahil ito ang uso. Ang bawat manunulat ay may kanya-kanyang paraan ng pagsusulat. May kanya-kanyang paraan upang ipahayag ang sarili. Tuklasin mo kung saan ka pinakakomportable at dito magsisimula ang iyong creativity. Hindi maaaring mangopya ka dahil iyon ang napapanahon. Tandaan na ang bawat sulating iyong ginagawa, at kung paano mo ito nilikha ay representasyon ng iyong pagkatao. Hindi ito maaaring makopya, o gayahin ng sino man.

Isa-isip na ano man ang iyong emosyon, ay maaaring makatulong sa iyong pagsusulat. Ang sobrang kalungkutan ay hindi hadlang upang ikaw ay hindi makapagsulat. Sa katunayan, may mga manunulat na mas ginaganahan makapagsulat kung sila ay depressed. Isang malaking patunay ang mga awiting makapagdamdamin, at mga pelikulang drama na itinuturing nating mga obra. Kung matututunan mong gawing instrumento ang iyong mga emosyon, at dito ka huhugot ng inspirasyon, may masusulat at masusulat ka ano man ang iyong nararamdaman.

Ibahin ang iyong environment. Kung matapos ang ilang oras at wala ka pa ring nasisimulang isulat, lumabas ka ng iyong kwarto o ng bahay. Maglakad-lakad at mamasyal. Makipag-usap sa mga kaibigan. Huwag magkulong sa isang lugar. May psychological effect ito na makakatulong upang palawakin ang iyong imahinasyon.

Tandaan na ang isang bagay na iyong nasimulan, ay kayang-kaya mo ring tapusin. Huwag mawawalan ng tiwala sa sarili. Alalahanin ang iyong mga mambabasa, kahit pa dalawa lang ito. Humugot ng lakas ng loob sa kanila at sa mga taong nagmamahal at nakapaligid sa iyo. Lahat ng bagay na iyong naiisip gawin ay magagawa mo kung magtitiwala kang kaya mo nga itong gawin.

At panghuli, mahalin ang lahat ng bagay na iyong ginagawa. Bakit kamo? Wala lang, parang magandang panghuling pananalita ito eh, hindi ba?

Subscribe in a reader

Atin-Atin Lang

2007-07-19T08:48:00.001-07:00

Ako ay tinag ng aking apong si Aileen upang magbahagi ng walong sikreto (ang dami!) tungkol sa Lolo niyo. Bago ang lahat, narito muna ang mga patakaran sa meme na ito:

-Each player must post these rules first.
-Each player starts with eight random facts/habits about themselves.
-At the end of your blog, you need to choose eight people to get tagged and list their names.
-People who are tagged need to write on their own blog about their eight things and post these rules.
-Don’t forget to leave them a comment telling them they’re tagged, and to read your blog.

At dito ko na nga sisimulang ibulgar ang aking sarili...

1.) Takot ako sa gagamba. (Sige! Tawa!) Ahas na lang ang ipahawak mo sa akin huwag lamang ang nakakakilabot na insektong ito. Bakit?

2.) Siguro dahil ayoko ng kahit anong maraming paa. Kapag lumagpas sa apat ang paa ng insekto o hayop na dala mo, ilayo mo lang sila sa Lolo mo kung ayaw mong masaktan. Ito rin ang dahilan kung bakit hindi ako kumakain ng alimasag, alimango, tatampal (alupihan), sugpo, at hipon. Talagang nagtataasan ang aking mga balahibo kapag sila ang nakahain sa lamesa.

3.) Suplado ako sa personal. Natural na siguro sa akin ang ugaling ito. Hindi kita papansinin o babatiin kung hindi ikaw ang mauuna. Sa umpisa lang naman ito. Kapag nagkakilala tayo ay siguradong maiiba na ang iyong pagkakakilala sa akin. Mas suplado pala ako kapag tumagal.

4.) Patay na patay ako kay Regine Velasquez. Hindi mo pwedeng ilipat ang channel kapag pinanunuod ko siya o huling araw mo na sa mundong ito. Nakikipagsiksikan talaga ang Lolo niyo kung nasaan siya (haha). Swerte ka lang Ogie at hindi kami nagkakilala ni Regine.

5.) Ako ay palagiang late. Hindi na siguro ito sikreto para sa mga barkada ko dahil madalas ko silang paghintayin kapag kami ay nagkikita-kita. Paminsan-minsan, ako ang nauuna dumating at umiinit agad ang ulo ko dahil...

6.) Ayoko ng pinaghihintay ako. LOL. Hindi patas ano? Ayoko ng nakatayo ako ng pagkatagal-tagal at naghihintay. Malamang ay paulanan kita ng SMS na "Nasaan ka na???" at tatawagan pa kita ng pagkarami-raming beses kapag hindi ka sumagot agad.

7.) Hindi ako makatulog kapag nakapatay ang ilaw. Kailangang maliwanag ang kwarto kapag ako ay matutulog na. Takot kasi ako sa mumu.

8.) Hindi ako kumakain ng pinya. Sa pizza, sa salad, sa ulam, aalisin at aalisin ko ang pinya na nakalagay rito at ibibigay sa'yo. Mas lalong hindi ako umiinom ng pineapple juice. Ang nakapagtataka ay sa pinya ako ipinaglihi ng nanay ko. Ngeeee!! Nagsawa na siguro ako sa pinya habang nasa loob pa ako ng kanyang sinapupunan.

At ngayon, tinatag ko ang aking mga apo na sila: Jhed, Marc, Claire, Ely, CokskiBlue, Paris, UtakGago, at Casket - maaari bang malaman ang walo sa inyong mga lihim? Huwag kayo mag-alala, atin-atin lang ito pwamis.

Subscribe in a reader

Ang Sampung Karapat-dapat

2007-07-17T10:57:00.001-07:00

Narito ang aking listahan para sa Top 10 Emerging Influential Blogs ng taong kasalukuyan. Hindi pa gaanong nalilibot ng Lolo niyo ang PinoyBlogosphere, ngunit para sa akin, ang mga sumusunod ay karapat-dapat nating bisitahin at basahin kung hindi man palagian, ay kahit paminsan-minsan lang.

- Mga Kwento ng Lolo Niyo

- Harry at the Zenith

- An Apple a Day

- Backdoor

- Tales from the Moonless Sky

- UtakGago

- Twaddle Walker

- Beyond the Horizon

- The Dork Factor

- Paris Unleashed

Ang mga papalaring manalo sa kahanga-hangang proyektong ito ni Bb. Janette Toral ay magwawagi ng US$100 bawat isa, na ipahahayag sa madla sa unang araw ng Agosto, sa Max's Restaurant, Park Square 1, Makati City, alas-sais hanggang alas-nuwebe ng gabi. Makilahok na! Siguradong isang gabi ito na hindi natin malilimutan. Pupunta ang Lolo niyo kahit pa atakihin ng rayuma.

Subscribe in a reader

Trenenenentenen

2007-07-16T09:29:00.001-07:00

Matapos ang isa na namang nakakabatong gabi sa opisina, kinailangan ko pang pumunta ng Makati kahapon ng umaga pag-out ko upang asikasuhin ang insurance ng lolo niyo - alam niyo na pag tumatanda na, dapat maging handa.

Galing opisina (QC), nilakad ko lang papuntang MRT North Avenue Station. Malapit lang naman kasi, at exercise na rin. Mag-a alas-siyete na ng umaga noon, kaya box office na naman sa MRT. Paakyat pa lang ng hagdanan ng istasyon, halos sakop na ng mga pasahero ang kalahati ng EDSA. Parang may namimigay ng libreng bigas sa dami ng tao. Nakisingit na rin ako, at sumabay sa daloy ng sambayanan. Naawa ako dun sa matandang babae na nasa harapan ko. Halatang nahihirapan siya sa nangyayaring gitgitan at tulakan.

Matapos ang ilang minutong paglalakad na parang sinaunang Chinese sa liit ng aming mga hakbang , nakarating na rin ako sa bilihan ng tiket:

Lolo : Isang Buendia (iniabot ang P50)
Mama : May four pesos ka?
Lolo : Ay, wala po eh..
Mama : (Ibinalibag ang sukli at tiket)

Pagpanhik sa itaas, whoah! Ang haba rin ng pila dun sa suksukan ng tiket (hehe...'di ko alam ang tawag). Hindi ko mahanap ang dulo ng pila, kaya sumunod na lang ako kung saan pumupunta ang mga tao. Matapos ang ilang pagsingit sa aking harapan at ilang minuto, nakapasok na rin ako sa main platform. Grabe talaga ang mga eksena sa MRT kapag umaga. Lalo na sa istasyon na ito kasi dulo ng linya. Habang nag-aabang ng tren, nagmasid-masid ako sa paligid. Naisip ko na buti na lang at hindi ko na kailangan pang sumakay ng MRT para makapasok sa opisina kagaya dun sa una kong trabaho. Mas tipid at bawas-hirap din sa biyahe.

Sa wakas dumating na ang tren. Saktong-sakto ang pwesto ko sa pintuan. Paghinto ng tren, di pa man bumubukas ang pintuan eh, hala...sige na sila manong sa pagtulak at pag-gitgit. Excited sila masyado - first time ata nila sa MRT. Pagbukas ng pinto takbuhan naman at unahan sa upuan ang eksena. Buti na lang at lagi akong champion sa Trip to Jerusalem noong kabataan ko, kaya nakakuha 'ko ng upuan.

Narito ang Top 5 sa mga narinig ko mula sa mga pasahero habang bumabiyahe:

5.) Tsk! Paa 'yun ah!
4.) Miss, upo ka oh.
3.) Wala na! 'Wag niyo na piliting makapasok!
2.) Excuse me.
1.) Aray! Ano ba 'yan!!

Buendia na. Tumayo na ako sa aking kinauupuan at siniksik ko ang aking sarili sa mga taong nakaharang sa daanan papalabas ng tren. Bigla akong nagtaka dahil parang na-stuck ako, ayun pala nasabit ang aking polo sa bag ni manong. Buti na lang naalis ko ito agad dahil muntik na 'kong masarhan ng pintuan.

Todo lakad ang lolo niyo, grabe init. Pawis na pawis na 'ko kaya naisipan kong ilabas ang aking panyo. Hmmm...'di ko ito makita. Sa bag, sa bulsa, sa isa pang bulsa...wala talaga. Nakapatong nga pala iyon sa hita ko habang nakaupo ako kaya malamang ay nahulog iyon pagtayo ko at hindi ko napansin. Isa na siyang ganap na basahan ngayon.

Jeep naman papuntang Ayala.

Lolo: Bayad po.
Drayber: Saan 'to?
Lolo: (Nag-isip muna dahil nakalimutan kung saan bababa) Diyan lang po!

Pagbaba, lakad ulit. Hay naka-iinggit ang mga taong may panyo. Pakiramdam ko ay ang dumi-dumi ko na dahil sa pawis at alikabok.

Narating ko na ang gusali ng aking pakay. Pagkatapos mag-iwan ng ID kay manong guard, pumunta na 'ko sa may elevator at pinindot ang up. Ilang sandali lamang ay nakapanhik na ako sa 19th floor. Wala pang alas-otso noon kaya sarado pa ang opisinang aking pupuntahan. Sinabihan ako ni manong guard#2 na maupo at maghintay ng oras. Nandoon na si ate receptionist noon.

Ate receptionist: Saan po kayo?
Lolo niyo: Sa cashier po.
Ate receptionist: Paantay na lang po muna. Closed pa po.
Lolo niyo: Okay. (Sabay upo sa sofa)

Habang naghihintay, inilabas ko ang aking cellphone at nagtext sa aking tito. Pagkatapos ay pinanuod kong mag-make-up si ate receptionist habang nagkikipag-usap siya kay manong guard#2:

Ate receptionist: Manong, dumating na 'yung crush ko?
Manong guard #2: Hindi pa po ma'am.
Ate receptionist: Sure ka manong ah, baka masayang lang make-up ko.
Manong guard #2: Opo. (Sabay tawa.)

8:03 AM. Sa wakas ay nagbukas na rin ang cashier.

Pagkatapos matapos ang lahat ng kailangan kong gawin ay sumakay ulit ako ng jeep papuntang LRT. Dahil umaga pa lamang ay halos wala itong sakay papuntang Monumento. Haaay...ginhawa sa wakas.

Masarap sumakay sa LRT at MRT kapag wala masyadong pasahero, ngunit parang wala ring thrill. Walang umaaray, walang nasasaktan, at walang nagtutulukan. Hindi masaya. Medyo boring tuloy ang aking biyahe pauwi:

Ang LRT train papuntang Monumento kapag umaga.

Subscribe in a reader

Ang Eks-Gitarista

2007-07-12T04:45:00.001-07:00

Seeing your former guitarist is a lot like seeing your former girlfriend. Why?

Because you often see him when you are not prepared. When you are looking like trash and had no sleep at all.

You see him in the strangest places. In the most awkward moments. Like in a mall's comfort room.

In a public vehicle wherein the only unoccupied sit is the one next to him. Coincidentally, all the songs that the DJ is playing are the songs that you used to play together. Yeah, and so that blows up the sadness inside your heart and reminds you of the good 'ol times.

He passed by your gig venue and he heard you sing when you are hoarse .

When you find it hard to have gigs at all and there he is with his new vocalist, having a hard time getting sleep at all because of every night performances.

And yes, seeing him with his new vocalist makes you feel a little drop of jealousy.

You see him when everything is cloudy with your current guitarist.

You see him when you feel like a waste of oxygen in this world.

But then again you know you have to move on. It is hard, but what makes it harder is the fact that there's this permanent connection between the both you - you are his son's godfather and that makes him your kumpare. Oh, if only you could tell your godson why you didn't make it to his first birthday party.

There is a reason why your former band broke-up. Whatever it is, you will find it somewhere along your journey. But for now, you have to let go and move on.

- Harry at the Zenith

Subscribe in a reader

Tatlo

2007-07-12T01:16:00.001-07:00

Narito po ang mga sagot ko sa mga katanungan ng aking apo na si Aileen.

3 People Who Make Me Laugh. Russell, Athena, at si Karen Walker (Will & Grace).

3 Things I Love. Pag-awit. Zac. Internet.

3 Things on My Desk. Kompyuter. Bag. Cellphone.

3 Things I'm Doing Right Now. Nagpapatugtog. Nagta-trabaho. Sumasagot sa tag na ito.

3 Things I Want to Do Before I Die. Magkaroon ng pamilya. Makapagsimba. Makapagpasalamat

3 Things I Can Do. Umawit. Magsulat ng tula at kanta. Pagalawin ang aking tenga.

3 Things I Can't Do. Maglaro ng basketbol. Mag-dive sa swimming pool. Magmaneho.

3 People You Should Listen To. Mga magulang. Matatalik na kaibigan. Matatanda.

3 Things I'd Like to Learn. Tumugtog ng gitara. Magsalita sa wikang Pranses. Magluto.

3 Favorite Foods. Pizza. Kahit anong sinigang. Mashed Potato.

3 Shows I Watched as a Kid. X-Men. Teenage Mutant Ninja Turtles. Cedie.

Subscribe in a reader

Gulaman

2007-07-11T00:59:00.001-07:00

Gaya nga ng aking naipangako ko sa inyo (o "sa'yo" na lang dahil malamang ikaw lang naman ang nagbabasa nito) sa kwento kong Hamburgers, iku-kwento ko rin dito ang aking pagtitinda ng gulaman sa palengke...

Katorse anyos ako noon nung maisipan naming magkakapatid na magtayo ng gift shop malapit sa aming tahanan. Ang mga ate ko ang nagtitinda ng kung anu-anong items sa kanilang tindahan na talagang sobrang mahal dahil napakatataas ng patong nila sa presyo. Ako naman, nagtinda ng gulaman sa bungad ng palengke. Bukod sa mausok dahil sa mga sasakyan, at mainit dahil kadalasan ay tanghali ako nagsisimulang magtinda, talaga namang medyo nakahihiya sa umpisa dahil nakikita ako ng aking mga dating kaklase. Pero pagtagal-tagal, 'di ko na sila inintindi dahil malakas naman ang aking kita. Masarap ata ang aking gulaman. Black gulaman ang aking ginamit. HIndi ito pangkarinawang gulaman. Medyo mas mahal kesa dun sa karaniwang itinitinda ng mga wa-class na tinderang kalaban ko. Kadalasan, mga driver ng jeep, tricycle at trike ang bumibili sa akin. At mind you, purified water ang aking ginagamit noon. Kapag hindi naubos ang tinda ko, ititinda ko ulit ang mga tira kinabukasan...wahahaha. Joke lang po 'yun. Ang mga tira ay sapilitan kong pinapaubos sa aking mga kapatid (tagay pa!).

Para pandagdag-kita, bukod sa gulaman, nagtitinda rin ako noon ng pirated cd's. Kauuso pa lang ng mga cd (wala pa nga akong cd player) noon, kaya ang benta ko ay P150 ang isa. Talaga namang sulit na sulit hindi ba?

Kapag walang customer, kadalasan kapag patay na oras - bandang alas dos hanggang alas tres ng hapon, para malibang ay sa kalapit na videoke ang aking punta. Nambubulahaw ng mga taong natutulog sa tanghali upang sila ay magising at magmeryenda na - para bumili na aking sobrang sarap (as in) na gulaman.

Pasensya na kung maigsi at parang walang kwenta ang post na ito sapagkat sa opisina ko lang ito ginawa sa gitna ng kasagsagan ng trabaho. Papalapit na ang aking boss kaya hindi ko na matatapos ang pangungusap na

Subscribe in a reader

Magsi-Upo Po Tayong Lahat.

2007-07-09T05:08:00.001-07:00

Sa wakas nakapagsimba ulit ako matapos ang ilang daang taon. Hindi ko ipinagmamalaki na bihira akong makapagsimba ngayon dahil madalas ay may pasok rin ako kahit Linggo. Sabi ko na nga ba, ang trabaho ay nakasisira ng pagsisimba.

Maraming ala-ala ang nanumbalik habang ako ay nasa loob ng simbahan. Sa maniwala kayo't sa hindi, dating taong simbahan ang lolo niyo...

Isa akong choir member. Naalala ko pa kung paano ako ipinagtulakan ng aking itay na mag-audition pagkatapos na pagkatapos i-announce ni father na naghahanap sila ng mga bagong miyembro ng koro. Sa audition, ang aking inawit ay ang nakaiindak na "Isang Lahi". Natanggap naman ako, eleven years old ako nung masimula ako.

Naging Lector din ako o 'yung tagabasa ng First at Second reading. Madalas din akong gawing Psalmist o Song Leader kapag wala nang ibang pwedeng kumanta. Kinailangan pang lagyan ng maliit na upuan ang altar upang tungtungan ko dahil hindi ako makita ng mga tao. May katangkaran kasi ako eh.

Pero ang pinakamasaya sa lahat ay nung maging Commentator ako. Ako ang nagli-lead ng mga sagot kay father, at nagsasabi kung kailan tatayo, uupo at luluhod ang mga tao.

Ang hinding-hindi ko makalilimutan ay nung magkamali ako ^_^ . Nakatayo ang lahat. Matapos ang dasal ni father ay buong lakas at taas-noo kong sinabi ang "Magsi-upo po tayong lahat." Umupo naman ang mga tao siyempre. Nagulat na lang ako nang bigla na lang sabihin ni father na "Hindi pa, magsitayo ulit kayo." Tumayo ulit ang mga tao na parang na-rewind at lahat sila ay nakatingin sa akin. Ayun pala, nasa maling page ang aking kodigo! Haaayy... Parang gusto nila akong saktan ng mga panahong iyon. Talaga namang nanliit ako lalo nung mangyari 'yun at kinabahan na tuloy ako kada papa-tayuin, papa-upuin, at pa-luluhurin sila. Gusto ko ngang sabihin na "Kanya-kanya na lang! Kahit anong posisyon gusto niyo!" wehehe...'sensya na, tao lang po.

Subscribe in a reader

Hamburgers

2007-07-07T12:27:00.001-07:00

Kaninang umaga, pauwi galing opisina habang nasa biyahe, bigla ko na lang naalala 'yung mga ginawa ko sa eskwelahan noon para kumita. haha.. Pangdagdag sa allowance siyempre. Ang hindi ko siguro makakalimutan eh nung nagtinda ako ng hamburger sa classroom nung grade six ako..

Una, barkada ko lang ang bumibili sakin. Tatlo, apat, hanggang sa lahat na ng mga kaklase ko umoorder na. Tito ko ang nagluluto nun. Siya rin ang nagbubuhat papunta sa school. Kasi ang laki ng dala kong bag, at dalawang plastic bag ng hamburgers ‘yun.

Sais pesos ang isa, may kamatis at pipino pa ‘yun. Mas mura kumpara sa tinda sa canteen. Kung gusto mo ng cheese, magdagdag ka ng dalawang piso. hehe.. Siyempre, para dumami ang customers, dapat may gimik ka. Kaya may isang burger dun na nilagyan ko ng "star" na mark 'yung tissue. Kung sino makakuha nun, may libre syang burger kinabukasan.. hahaha. Ayun, pati galing ibang sections, bumibili na sakin.

Pero di nagtagal, kinausap ako ng adviser ko. Pinapatawag daw ako ng principal. Nung nagpunta ko sa principal's office, sinabihan ako na bawal daw 'yun. Siyempre, ganun na nga ang ginawa ko - tumigil sa pagtitinda sa school. Nakakalungkot pero okay na na-experience ko 'yun. Natatawa ko 'pag naalala ko ngayon.

Next, kwento ko naman 'yung time na nagtinda ako ng gulaman sa palengke. hehehe..

Subscribe in a reader

Ako'y May Alaga...

2007-07-05T09:50:00.001-07:00

...asong mabuhok.

'Yan ang aking anak na si Zac, isang taong gulang na lalaking Shih-Tzu. Kinuha ko ang kanyang pangalan mula sa bida ng pelikulang "Highschool Musical". 'Di siya pinalad na mapunta sa mayamang amo kaya naman nagtitiis siya sa hirap ng buhay. Ang mga kagamitan niya ay mumurahin lamang, 'di gaya ng sa mga kapatid niya. Kung makakapagsalita lamang siya ay malamang na itanong niya 'to sa akin: "Itay, bakit mo ako pinababayaan?".

Vitamin C, Shampoo, Powder, Conditioner at Kikay kit

Kung may balak kang mag-alaga ng aso, siguraduhing may sapat kang oras para rito. Hindi ito parang kaning isusubo mo at kapag napaso ka ay iyong iluluwa. Mahirap lalo na sa umpisa. Pabalik-balik ka sa beterinaryo upang makumpleto ang lahat ng bakuna na kailangan niya. Ingat din sa iyong mga ipapakain. Kausapin rin sila paminsan-minsan (gawin lang ito kapag walang ibang tao). Dalhin rin siya sa mga grooming station para masaya.

Ngayon pa lang ay marami nang nakapila na mapangasawa ng aking anak (buti pa siya). Ngunit hindi pa ako pumapayag, dahil parang balak ko na pagpariin siya.

Subscribe in a reader

Pinoy Transformer

2007-07-04T11:55:00.001-07:00

The strongest and mightiest transformer is here!

Ipinakikilala...

Astig diba?

Natanggap ko ito sa pamamagitan ng e-mail at talaga namang sobra akong natawa nang makita ko 'yan. Tyrone salamat sa letrato. Isa kang tunay na huwaran ng mga kabataan.

Subscribe in a reader

Jeepney

2007-07-03T08:53:00.001-07:00

Sadyang traffic kaninang papasok ako sa opisina. Wala akong magawa sa jeep na sinasakyan ko kaya kung anu-ano ang aking naiisip: gaya nang kung ilang beses na ako sumakay ng jeep sa buong buhay ko at kung kailan ako unang sumakay ng jeep na mag-isa?

At naalala ko na minsan, nakalimutan ko magbayad sa jeep. Naalala ko na lang noong nakababa na ako. Nakakakonsensya talaga...hamak mo naghahanap-buhay 'yung mama tapos...

Hmmmm...tama na at baka maiyak pa po ako.

Sa sobrang inip, pinanuod ko na lang ang aking mga kasakay. Kanya-kanyang eksena. May natutulog na lalaki sa aking harapan. Ang kanyang kamay ay nakasabit pa sa hawakan at ito'y bigla na lamang bumabagsak paminsan-minsan na siyang ikinagigising niya. Matutulog siya ulit at hahawak muli sa bakal. Maghe-head bang, at magigising ulit pagkatapos ng ilang minuto dahil nakabitaw na naman siya. Sana huwag na lang siya humawak para tuloy-tuloy na lang ang kanyang pagtulog. Ang sakit sa ulo ng ginagawa niyang pagising-gising.

May katabi akong babae na nakikinig sa kanyang ipod. Wala naman kaso roon kaso malakas pa niyang sinasabayan ang kanyang pinakikinggan kaya naman parang lahat kaming nakasakay ay nakikikinig na rin...'yun nga lang, nasa maling key na ang kantang naririnig namin.

Ang mga pasahero sa bandang likod ng drayber ay nagsisitulog lahat, kaya lahat ng nagbabayad ay kailangan pang mag-ala-lastikman para maiabot sa drayber ang kanilang mga bayad. Nakakainis talaga 'yung mga taong kunwari ay walang naririnig at halos mabali na ang leeg sa sobrang pag-isnab nila sa iyong pina-aabot na bayad. Sana huwag na lang sila umupo roon kung ganoon. O kaya magsipag-taxi na lang sila diba?

Hindi ko rin inaabot ang mga bayad minsan pero hindi dahil sa ayaw ko. Inaantay ko lang marinig ang "Paki-abot" o "Paki-suyo". Wala lang. Maarte lang ako.

May babae rin na walang ginawa sa jeep kundi magsuklay ng magsuklay. Halos makain na tuloy ng lalaking katabi niya ang kaniyang buhok. Ayon sa aking propesor sa Sociology, ang pagsusuklay ay hindi dapat ginagawa sa mga pampublikong lugar. Hindi rin dapat mag-usap ng pagkalakas-lakas na parang kayo lang ang pasahero. At lalong hindi ka rin dapat manigarilyo rito. O anong sarap ipalunok sa mga nagyoyosi sa jeep ang kanilang sigarilyo. Nakaka-inis sila lalo na kung bagong ligo ka at sa'yo lahat napupunta ang usok na kanilang ibinubuga. People can be really insensitive sometimes (naks!).

Pagkarating sa terminal unahan naman sa pagbaba. Haaaay... kahit late na ako ay pina-una ko na sila at hindi na 'ko sumabay sa pakikipag-gitgitan.

Buhay jeepney talaga oo...

Subscribe in a reader

Boy Bakal

2007-06-29T00:42:00.001-07:00

Ano ang iyong gagawin kung ang mga dating pinananabikan at pinakahi-hintay mo na mga sandali araw-araw ay maging mala-bangungot na pangyayari sa iyong buhay?

Ang dating mga simpleng gawain ay biglang naging masasalimuot...

Ang dating mga bagay na nagbibigay saya sa akin, ngayon ay walang naidudulot kundi hapdi at kirot na kailangan kong tanggapin, at tiisin.

Gaya ng oras ng pagkain. Tama. Ngayon, pagkatapos na ako ay maoperahan, bunutan at kabitan ng braces, ang bawat meal sa araw-araw ay hindi na sing-sigla noong isang linggo. Kinakatakutan ko ang bawat butil ng kanin na aking isinusubo. Ang bawat karne o gulay na dati-rati'y anung bilis kung nguyain, at lunukin. Ngunit ngayon ay parang naninirahan muna sila sa aking bibig bago ko sila tuluyang pahintulutan na makapaglakbay sa aking lalamunan. Tinititigan ko na lamang ang aking mga kapatid habang sila ay kumakain. Naiinggit sa bawat pagsubo na kanilang ginagawa. Matutunog ang kanilang mga pag-nguya. Humihigop na lang ako ng sabaw at nilalakasan ko rin ang tunog nito.

At siyempre, hindi pa natatapos ang aking kalbaryo sa kusina. Pagdating sa aking kuwarto, sa oras ng paghimlay, mararamdaman ko ang pagsakit ng aking mga gilagid. Ang mga singaw na nagrerebolusyon, at galit na galit sa kanilang bawat paghiyaw. Upang gumaling sila agad, at lumisan agad sa aking bibig, papahiran ko sila ng gamot na siya namang mas nagpapatindi ng sakit na aking nararamdaman. Ang sakit na siyang hindi magpapatulog sa akin buong magdamag.

Pag-gising sa umaga ay ganoon na naman ang tema. O hindi. O anung saklap ng aking kapalaran - sa pagkain, sa pagtulog at maging ang pag-ngiti at pagsasalita ay hindi ko na magawa kagaya dati.

O ang hirap, ang hirap talagang magpapogi.

Subscribe in a reader

Tagihawat

2007-06-21T10:06:00.001-07:00

Salamat kay UtakGago sapagkat ako ay wala talagang maisip na isulat kanina hanggang sa nabasa ko ang kanyang bagong istorya.

Tagihawat o Pimple sa wikang Ingles. Karamihan sa atin ay pinagdaanan, o pinagdaraanan ang nakaka-inis na yugto na ito ng buhay. May iba na sadyang pinagpala at hindi nila naranasan ang magkaroon nito, na talaga namang naka-iinggit.

Natatandaan mo ba kung saan tumubo ang iyong kauna-unahang tagihawat?

Bata pa lang ako ay takot na ako magkaroon nito. Banidoso at saksakan kasi ng arte ang lolo niyo. Kaya noong malaman ko kung ano ang sikreto ng mga gwapo, bumili ako agad nito. Nasa Grade-5 lang ako noon. Wala pa akong tagihawat noon, pero sinimulan ko nang magkuskos ng mukha pagdating ng bahay galing eskwelahan. Patago ko itong ginagawa sapagkat baka mapagalitan ako.

Hayskul. Ang teenage years. Saan ka man mapalingon sa eskwelahan, ay tiyak na makakakita ka ng taghiwayat. Iba-iba ang kanilang hugis at laki. May mapula-pula, may maitim-itim, at meron ding kulay yellow-green. Dahil nga sa ako ay naging maagap, wala akong tagihawat noon. Bihirang-bihira at kung magkaroon man, sila ay napakaliliit lamang. Hindi tulad ng sa katabi ko sa klase, ang mga tagihawat niya ay talagang proud na proud sa kanilang mga sarili. Sila ay parang mga sundalo sa giyera na handang magpaputok ano mang oras. Madalas akong tanungin ng ilan sa aking mga kaklase noon kung ano ang aking ginagamit. Siyempre, hindi ko ito sinasabi sa kanila. "Wala, naghihilamos lang ako lagi." sagot ko, sabay talikod sa kanila na may ngiti na pangkontrabida sa teleserye. Sa makatuwid, nakaraos ako ng hayskul na walang problema sa tagihawat.

Hanggang sa ako ay magkolehiyo. Akala ko ay nalagpasan ko na ang pinangangambahang stage na iyon. Ngunit ako pala ay mali. Isa-isa kong napansin ang pagusbong ng maliliit na butlig sa aking mukha. Agad kong sinimulan ang pagkuskos sa kanila gabi-gabi, at hindi ko sila tinitigilan hangga't hindi pa humahapdi ang balat ko. Nawala naman sila agad, salamat sa mga nakaimbento ng mga produkto para dito. Nawala silang lahat matapos ang ilang araw, maliban sa isa. Isang makulit na tagihawat sa aking kaliwang pisngi. Kahit anong gawin kong pang-gigigil sa kanya, patuloy pa rin siya sa paglaki. Biglang may lumitaw na bombilya sa aking ulunan. Isang magandang ideya ang aking naisip. Bago ako matulog isang gabi, kumuha ako ng cotton ball. Nilagyan ko iyon ng sikreto namin. Kumuha ako ng scotch tape. Dinikit ko ang bulak sa aking tagihawat sa pisngi sa pamamagitan nito, at sinabi sa kanya "Ayaw mong umalis ah, tingnan natin!".

Kinabukasan. Pagkagising, tinanggal ko na ang bulak sa aking pisngi. Pagkaligo ay umakyat na ako sa aking kwarto upang magbihis. Pagtingin ko sa salamin ay mayroon akong napansin sa aking pisngi. Akala ko ay Geology class na sapagkat mayroong mapa sa aking pisngi! Kahugis nito ang Luzon! Hinawakan ko iyon upang suriin at nalaman ko na nasunog pala ang aking balat. Ginising ko ang lahat ng tao upang damayan ako sa aking pinagdaraanang krisis. Nagbihis na ulit ako ng pambahay dahil ayaw ko nang pumasok. Nagpapanic ako at sinabi sa aking ate na dalhin niya ako sa kaibigan niyang derma. Nagpunta kami sa isang klinik sa Megamall at doon nga ako nagpatingin. Sinabi ng doktor na medyo matatagalan ang paggaling nito, na siya namang lubos kong ikinalungkot.

Kinabukasan ay nagulat ang aking mga kaklase at kaibigan sa kanilang nakita. Parang may bago akong pinapauso. Talaga namang yukong-yuko ako kapag naglalakad ako sa aming kampus. Ilang linggo rin ang aking tiniis kasama na diyan ang aming field-trip.

Matapos ang maraming gastos, at ilang linggo ng pagpapahid ng kung anu-anong gamot, gumaling na rin ang sunog sa aking pisngi.

Kung may isang tagihawat na mananatiling espesyal para sa akin, siya na iyon. Hinding-hindi ko siya makalilimutan.

Subscribe in a reader

Isang Masaklap na Araw

2007-06-18T11:43:00.001-07:00

May isa akong ugali na kina-iinis ng isa kong katropa. Ito ay ang hindi ko pagbibilang ng perang isinusukli sa akin. Kahit saan. Sa pampasaherong sasakyan, sa mga fast-food chains, sa nagpapataya ng ending at kung saan-saan pa, basta't may binabayaran. Hindi ko rin binibilang ang laman ng aking pitaka kapag ako ay aalis ng bahay. Hindi ko rin alam kung paano ko na-develop ang pag-uugaling ito. Nang tanungin ako ng aking kaibigan kung bakit hindi ko binibilang ang aking mga sukli, sabi ko sa kanya ay tiwala kasi ako sa mga tao (nakana!). Binatukan niya ako at sinabing "Kaya ka naloloko eh!".

Isang pangyayari sa aking buhay ang nagturo sa akin na lahat ng masama ay sobra. Lalo na ang sobrang katangahan...

Dear Tiyaro,

Itago niyo na lang po ako sa pangalang Leonido Q. Biglanghinga. Nangyari po ang aking kwento noong ako po ay nagta-trabaho sa isang malaking kompanya sa Makati, dalawang taon na ang nakalilipas. Araw-araw, tuwing alas dose ng tanghali, ay may ginaganap na misa sa aming gusali. Bago ako kumain ng tanghalian, sinisikap ko na makilahok dito. Pakiramdam ko kasi ay gumagaan ang aking mga pasanin sa buhay tuwing ako ay nagsisimba. Isang dahilan na rin ay ang aking kras na isa ring masugid na taga-attend ng misa.

Araw-araw, (ayoko na sanang banggitin ngunit importante ito sa aking istorya kaya kailangang malaman niyo (kung ayaw niyong malaman, i-shutdown niyo na ang inyong PC)) ako ay nagdo-donate sa aming simbahan. Maliit lamang na halaga ngunit galing ito sa kaibuturan ng aking puso. Kapag ako ay kumukuha ng pera sa aking pitaka, hindi ko rin binibilang kung magkano ang natirang laman. Pagkatapos ng misa, babalik na ako sa aking pwesto at kakain ng aking simpleng tanghalian (Kare-kare, Lengua Estofado, Morcon, Halabos na Hipon at marami pang iba). Pagkatapos ay balik na ulit sa trabaho. Araw-araw ganoon ang aking routine.

Hanggang dumating ang pinakamasaklap na araw sa aking buhay - February 15, 2006. Pauwi na ako noon. Sumakay ako ng service hanggang Magallanes MRT station. Umakyat ng hagdan. Binukas ang bag pagdating sa guwardiya. Tinusok-tusok niya iyon ng hawak niyang stick. Pagkatapos, pumila ako sa bilihan ng tiket. Inilabas ko ang aking wallet. Ako ay muntik ng mahimatay ng makita ko na onse pesos na lamang ang laman nito! Kinalkal ko ang aking bag at nagbakasakaling may mapupulot pa akong pera, ngunit ako'y bigo. Umalis muna ako sa pila at nagmuni-muni. Tiningnan ang mga tao sa paligid. Kasya lang ang pera ko hanggang Taft Station (10 pesos), ngunit pag dating doon - wala rin. Dahil sa Monumento ang aking punta, hindi rin ako makabibili ng tiket (15 pesos) papunta roon. Hindi ko na alam ang aking gagawin. Kinuha ko ang aking cellphone.Naghanap ng matatawagan. Si Jheng, isang kaibigan na nagta-trabaho rin sa Makati, ang una kong tinawagan. Unattended. Ang isa ko pang kaibigan ay tinawagan ko rin ngunit siya ay nasa Bulacan na. Habang nagtatawag ay may bigla akong nakita. Si Jeph! Ang bago kong kaopisina! Papunta siyang North Ave. kung saan rin ako papunta. Pumila sya sa bilihan ng tiket. Tinanong niya ako kung saan ako pupunta at siya na raw ang magbabayad! Para akong nananalo sa lotto nun! Hindi ko sinabi sa kanya ang aking sitwasyon sapagkat ako ay likas na mahiyain.

Sa loob ng tren, tinawagan ko si Odeth, katropa. Nasa EDSA raw siya bumibiyahe papauwi. Sinabi ko sa kanya ang aking sitwasyon. Nang malaman niya na hanggang SM North EDSA lang ang aking mararating, ay sinabi niya na babalikan niya ako upang sunduin.

Nang magkita kami ay parang siya na ang pinakamagandang babae sa mundo noong mga panahon na iyon!

Sinabi ko sa kanya na marahil ay nagkamali ako ng bigay sa simbahan at naiabot ko ang mas malaking halaga, o mali ang sukli sa akin sa canteen at hindi ko ito napansin. Hindi ko rin binilang ang dala kong pera bago ako umalis ng bahay noong araw na iyon.

Sana po ay may natutunan kayo sa aking kwento.

Love,

Nids

Ang aral ng istorya: Kaibiganin si Odeth.

Subscribe in a reader

Buhay Empleyado: Kaya Mo Pa Ba?

2007-06-16T03:05:00.001-07:00

Sa wakas! Tapos na naman ang isang linggo ng pagpapanggap bilang isang aliping-sagigilid sa opisina. Nakapapagod man ang mga nagdaang araw, mas mabuti na iyon kaysa tumambay sa kanto at magpaka-busy sa pagbibilang ng mga kawad ng kuryente ng Meralco.

Maraming beses ko na rin naisipan na umalis sa aking kasalukuyang trabaho. Ano nga ba ang mga bagay-bagay na dapat timbangin upang malaman mo na talagang kailangan mo nang lisanin ang iyong pinapasukan? Ang mga sumusunod ay ang mga itinatanong ko sa aking sarili kapag ako ay naaaning-aning tungkol sa trabaho:

1.) Masaya ka pa ba? Para sa akin, napakahalaga na nag-eenjoy ka sa iyong ginagawa, at siyempre, sa iyong mga kasama. Napakahirap manatili sa isang lugar kung saan hindi ka na tumatawa, hindi ka na ngumingiti, at hindi mo na kasundo ang iyong mga katrabaho. Malalaman mo na hindi ka na masaya kung sa bawat araw na papasok ka ay hindi ka na excited, tinatamad ka nang bumangon sa iyong pagkakahiga, at mukha ka ng eighty-two. Kung ang oras sa opisina ay sadyang napakabagal na para sa iyo, at hindi mo na mahintay ang lunchbreak, miryenda at uwian. Bakit mo pa ipagpapatuloy gawin ang isang bagay kung hindi ka na masaya rito? Adik ka ba?

2.) Anu-ano nga ba ang mga dahilan kung bakit gusto mong umalis? Naliliitan ka ba sa iyong kinikita? Sa tingin mo ba ay dapat mas mataas ang iyong sweldo dahil mahirap ang iyong trabaho? Ang mga benepisyo ba ng iyong opisina ay sadyang hindi mo nararamdaman? Malayo ba ang iyong opisina at nahihirapan ka nang makipagsipaan sa mga pasahero sa MRT at LRT? O baka naman mahirap ang schedule mo? Madumi ba ang inyong pantry? Pasaway ba ang mga utility at hindi nila nililinis ang pwesto mo? May mga ka-opisina ka ba na walang ibang ginawa kundi siraan ka at sabihin sa iyong boss na hindi ka naliligo? Kung tumango ka sa lahat ng ito ay dapat ka na ngang umalis diyan kung...

3.) May lilipatan ka na ba? Napaka-hirap umalis sa isang trabaho kung wala ka pa namang lilipatan, maliban na lang kung trip mong maging isang ganap na mangga at magpapakaburo ka sa inyong bahay. Maaari kang magbakasyon sandali upang makapag-relax ngunit kahit ito ay nakaka-inip rin, lalo na kung nasanay ka na maraming ginagawa palagi. Tandaan mo na walang opisinang perpekto. Sa umpisa lang. Makikita mo rin ang mga pagkukulang nito pagtagal-tagal. Nasa sa iyo ang paraan upang maging perpekto ang iyong trabaho sa paningin mo. Banggitin ang "Ang ganda-ganda ng trabaho ko!" ng isang daang beses araw-araw, ngunit hindi rin ito makakatulong.

'Yan ang mga importanteng katanungan (sa aking palagay) na dapat mong isipin bago ka magdesisyon na umalis sa iyong trabaho. Sinagot ko ang lahat ng iyan at pagkatapos, tinimbang ang mga bagay-bagay. Ako ay nagdesisyon na manatili MUNA sa aking trabaho. Bakit? Bukod sa mag-iisang taon na ako dito (Batiin niyo ko, dali!), at madali lang ang byahe ko papunta sa opisina, ay masaya pa rin ako sa aking trabaho, at mga katrabaho. Mahalaga iyon' para sa akin. Kahit na laging sira ang elevator, at muntik na akong pumanaw kanina lamang dahil biglang bumagsak ang wallfan sa aking ulunan, nag-eenjoy pa rin ang lolo niyo...

Subscribe in a reader

Gusto Kong Maging...

2007-06-14T02:44:00.001-07:00

Bumbero!

'Yan ang sinasagot ko kapag ako ay tinatanong noong bata pa ako, kung ano ang gusto ko na maging trabaho paglaki ko. Wala pa naman ako masyadong alam tungkol sa pagiging bumbero noon. Nagustuhan ko lang ang trabaho nila kasi parang ang sarap bumaba doon sa pole na bakal kapag ipinapakita sila sa Batibot.

Tiningnan ko ang aming yearbook noong highschool kahapon. Bukod sa napansin ko na napakaraming estudyante na may paborito sa kasabihan na "Time is Gold", ay napaisip ako. Ano na kaya ang nangyari sa kanila? Natupad kaya nila ang kanilang mga "I wanna be a _______
someday"? Ilan nga ba ang talagang nagsikap at ginawa ang lahat upang matupad ang kanilang inaasam-asam na propesyon noon?

Aminado ako na isa ako sa mga hindi nakatupad ng sinabi kong pangarap sa aming yearbook. To be a Computer Engineer ang nakalagay sa ilalim ng pangalan ng lolo niyo dahil hilig ko na ang PC kahit noong DOS-based pa lang. Pero medyo malapit naman ang aking kurso dito - Computer Science. Sabi kasi noong nag-eenrol ako sa kolehiyo ay ito ang in-demand. Pero noong taon na ng pagtatapos namin ay Nursing na! Saya! Magdiwang tayo!

Marami akong kakilala na kumuha ng gusto nilang kurso, ngunit hindi nila ito ginagamit sa kanilang trabaho. Medyo nakalulungkot ngunit ganoon talaga siguro. May kanya-kanya naman silang dahilan na katanggap-tanggap naman. Pero sana, huwag tuluyang masayang ang mga hirap na naranasan nila noong sila'y nag-aaral.

Darating ang panahon at magkikita-kita ulit tayo ng mga kaklase natin. Umaatikabong kwentuhan ang tiyak na mangyayari.

Na-miss ko tuloy ang tropa ko:

Athena (Apo daw siya ni Ka Tino),
Odeth (Ang babaeng walang bahid),
Jheng (Ang aming financer),
Dino (Ang munti naming kaibigan),
Leo (Cute - sabi niya),
Tin (Ang payat na raw ngayon),
Ria (Uwi ko galing Singapore?),
K8 (Kakosa habambuhay),
Chelot (Ang kaibigan kong di kaputian),
Joyce (Kaibigan at kasosyo),
Mike (Kumpare),
Rommel (Ang bihira magparamdam)

Kumusta na kayo?

Subscribe in a reader

Isang Malaking Kalokohan

2007-06-13T00:18:00.001-07:00

Isang advertisement ang aking napansin sa isang poste malapit sa aming bahay kahapon. Isang bagong eskwelahan na nanghihikayat ng mga estudyante upang sa kanila magsipag-enrol :

Hurry! Enroll now and get up to 30% discount, or even more!

Kung sa kanila ka raw mag-eenrol, makakadiskwento ka hanggang tatlumpung porsyento, o higit pa. Ibig sabihin walang katiyakan kung magkano nga ang mababawas sa kabuuan ng dapat mong bayaran! Hindi ba't nakaka-inis 'yun? Isang malinaw na panlilinlang sa publiko. Eskwelahan pa naman ang kanilang itinataguyod, isang lugar kung saan hinuhulma ang kaisipan ng mga mag-aaral.

Sana ay makaharap ko kung sino man ang nag-isip nito nang makita niya ang kanyang hinahanap.

Hindi naman ako galit nito?

Hindi naman, inis lang.

Subscribe in a reader

Unang Trabaho - Part 1

2007-06-12T01:02:00.001-07:00

Sigurado ang mga karanasan ninyo sa una niyong trabaho ay hinding-hindi niyo makalilimutan. Dalawa ang tinuturing kong unang trabaho. Dalawa kasi ang career ng lolo niyo.

Ang una ay nang magkaroon ako ng singing engagements. Nagsimula 'yun nung ako ay nasa highschool pa lamang. Naiimbitahan akong umawit sa mga kasal, birthday parties, at syempre ang pinakamasaya sa lahat - sa mga libing. Magandang experience. Kaso lang kapag kamag-anak namin ang nang-imbita ay shake-hands na lang at walang bayad. "Ayos lang 'yun, exposure din 'yun." ang pang-uuto ng aking daddy. Pagtagal-tagal ay hindi na 'ko pumapayag ng walang bayad (haha). Ganun talaga, trabaho lang walang personalan. Nagkaro'n ako ng unang regular na gig nung ako ay nasa kolehiyo na. Hindi banda ang kasama ko. Isang babae na nagngangalang Cherry. Siya ay kumakanta sa mga hotels sa Malaysia. Kaming dalawa ay mga videoke masters tuwing sabado sa isang bar sa Bulacan. Tuwang-tuwa na ko noon kasi siyempre, nagagawa ko na ang gusto ko at kumikita pa ako. Nagsisimula kami ng alas-otso ng gabi, at natatapos kami ng alas-dos ng madaling-araw. Walang break 'yun. Ang pinakapahinga lang namin ay kapag may nakiki-jam. Kahit nakakapagod ay nabatak ako ng husto. Kaya naman ngayong sa banda ay tatlong sets lamang at may pahinga pa sa pagitan ay madali lang para sa akin (yabang!).

Susunod na ikukwento ko ay ang unang trabaho ng lolo niyo sa opisina...

Nang Mapahiya si Totoy

2007-06-09T11:05:00.001-07:00

Ako ay pinalad na mapasama sa listahan ng aking apo na si Aileen kung saan kailangan kong maglahad sa madla ng isa sa pinaka-nakatutuwa at pinaka-nakahihiyang karanasan ko nung ako ay bata pa... at ito na nga ang aking kwento.

Ang aming mga bintana sa itaas ng aming dating bahay ay malalaki. Dito ako umuupo habang nagsusulat o nagbabasa. Nakalilibang tumambay dito dahil tanaw ang mga tao sa kalsada. Kami ng aking kapatid na lalaki ay umuupo rito minsan upang magbilang ng mga jeep at mamintas ng mga taong nagdaraan. Madalas rin ay tumatayo kami roon para tanaw na tanaw talaga ang lahat ng gusto naming makita sa labas.

Mga pitong-taon siguro ako noon. Kasalukuyang ako'y nagmumuni-muni sa bintana ng dumaan ang aking crush. Tinawag ko siya at kumaway-kaway. Kumaway rin siya. Kinilig ako. May sinasabi siya ngunit hindi ko ito maintindihan kaya tumayo ako sa bintana. Natatakpan kasi siya ng mga halaman. Habang kausap ko siya at ako ay todo pa-cute ay bigla ko na lang naramdaman na nahubad ang aking shorts! Hinubuan pala ako ng aking ate! Wala pa naman akong underwear noon! Tumawa ng pagkalakas-lakas ang aking crush at ang aking ate habang ako naman ay kulay kamatis na bumaba ng bintana at nagkulong sa kwarto, nagtalukbong ng kumot at hindi na muling lumabas buong araw.

Tuwing magkakasalubong tuloy kami ng crush ko ay nakangisi siya, at gusto ko na lang lumubog sa lupa noong mga panahon na iyon. Hindi ko na siya matingnan ulit kagaya nung dati.

Salamat sa ate ko. Kung hindi dahil sa kanya ay wala akong makukwento sa inyo ngayon.

Pasukan

2007-06-06T09:17:00.001-07:00

Umpisa na naman ng klase. Iba't-ibang eksena ang nagaganap sa unang araw sa eskwelahan. Ito ang mga natatandaan ko na mga kaganapan noong unang panahon.

Kindergarten. Todo iyak ako nung ako ay iwanan ng aking mommy sa gate ng school. Parang hindi na kami ulit magkikita - 'yun ang pakiramdam ko. Pagtahan, pinilit na makinig sa sinasabi ng matandang babae sa aking harapan. Siya pala ang principal. Hindi ko alam kung bakit ako pa ang napili na taga-taas ng ating mahal na watawat tuwing umaga gayung ako ang pinakamaliit sa klase. Lugaw, champurado, pansit, sopas ang ilan lamang sa mga pinakaaantay naming kainin kapag recess, at lahat 'yon ay libre at pwede pang bumalikbalik kung ikaw ay talaga namang gutom na gutom. Ang pinaka hindi ko malilimutan ay nang ako ay makatapos na 1st honor. Hindi ako nagyayabang. Normal ko 'to.

Gradeschool. Lumipat ako sa mas malaking eskwelahan. Gaya ng dati, umiyak ulit sa unang araw. Todo tucked-in pa ang polo ko noon, katulad nung kinder ako. 'Yun pala eh hindi dapat ganoon kaya inayos ng adviser ko. Siyempre, una na naman ako sa pila. Taga sigaw ng "arms forward!" sa buong kapilahan. Taga-pantay kung kiling ang direksyon ng pila. Taga-lista ako ng noisy sa classroom. Dito ko rin unang naranasan na sumali sa singing competition. Una pa lang, talo na agad ang lolo niyo. Pero di pa rin nadala ang aking mga guro at sinali ulit ako nang paulit-ulit. Medyo nananalo na nung bandang huli. Naawa na siguro ang mga judges sa akin dahil taon-taon ay sumasali ako.

Highschool. Hindi na ko umiyak nung unang araw. Tuwang-tuwa pa nga dahil sa wakas may pasok na ulit. Ibig sabihin may allowance na ulit. Hiwalay na ang mga babae sa aming mga lalaki. Malisyoso kasi ang mga madre sa aming eskwelahan kaya ganoon. Pangalawa na ko sa pila. Minsan pangatlo kapag natakot ko nang husto ang aking kaklase at utusan siya na siya ang lumugar sa pangalawa. Ako ang taga-awit ng Lupang Hinirang tuwing umaga kaya naman ito ang nilalagay ko na favorite song sa mga slam books na pinasasagutan sa akin.

College. Ang antas ng pag-aaral na muntik ko nang hindi marating. Ako ay desidido na talagang pumasok sa seminaryo noong mga panahong iyon, pero pinagbigyan ko ang aking mga magulang at kumuha ng mga exam sa iba't-ibang kolehiyo. Ang galing ko talaga dahil sa dami nang na-applyan ko, isa ang tumanggap sa akin. Nakakatamad ang unang araw. Pagpasok sa room mukha agad ng isang dating schoolmate ang bumungad sa akin. Ngiting-ngiti dahil nakakita rin siya ng kakilala na mahihingan ng extra rice at ulam kapag sabay kami kumain. Walang pumasok na prof noong umaga kaya tumambay na lang ako sa canteen. Mag-isa at nakahiwalay sa mga estudyanteng napakaiingay at akala mo matagal nang magkakakilala, kumain ako ng oreo at iced tea - heavy meal. Hindi na ako umattend pa ng mga sumunod na klase dahil kailangan ko pang magdeliver ng mga pirated cd's na aking binebenta noon, sa halagang P100 ang isa. Talaga namang sulit na sulit.

Ang sarap maging estudyante. Kung ikaw na nagbabasa nito ay isang estudyante, pahalagahan mo ang bawat araw habang ikaw ay nag-aaral. Darating ang araw at babalikan mo ang lahat ng iyan at ipo-post mo rin sa blog mo.

Gimik Sa Kulungan

2007-06-04T12:30:00.001-07:00

Nagsimula akong sumama sa banda noong ako ay nasa kolehiyo pa lamang. Marami na rin akong lugar na napuntahan dahil dito. Naiimbitahan kaming tumugtog kung saan-saan. Kung mayroon mang isang lugar na hindi ko makakalimutan, 'yun na siguro ang Bulacan Provincial Jail.

Tama. Isang kulungan, Kami ay tumugtog sa pinakamalaking kulungan sa buong Bulacan. Dito nakakulong ang mga may pinakamabibigat na kaso. Noong una ay parang ayokong tumuloy. Natatakot ako na baka habang ako ay kumakanta sa entablado ay bigla na lang may lumipad na kutsilyo papunta sa akin. Pero nakiusap talaga ang mga organizer at nangakong sisiguraduhin nila ang aming kaligtasan. "Family Day" daw kasi ng mga preso kaya mayroon silang inihandang programa.

At ayun, tinanggap na nga namin ang kanilang imbitasyon.

Pagdating namin doon, kami ay kinapkapan ng husto ng mga bantay. Pagkatapos ay sinamahan sa gate. Hindi nila binubuksan ng buo ang gate. Halos bata lang ang kasya sa nakabukas na parte nito, kaya kailangan naming yumuko papasok. Napansin ko na may mga preso na may hawak na mga kahoy - sila daw ang mga tanod kumbaga. Kakaiba ang simoy na hangin sa loob ng kanilang quadrangle. Mainit at may kung anung amoy. May nadaanan pa kaming naglalaba sa gilid.

Sa opisina kami ng hepe tumuloy. Ito ang magsisilbing aming dressing room. Lahat daw ng kailangan namin ay sabihin lang namin doon sa magbabantay sa amin. Isang preso na parang lider sa isang selda. Sinilip ko sa bintana ang stage. Nakita ko na may mga preso na abot na abot ang sahig nito. Mayroon pa nga na halos nasa stage na mismo. Nakakakaba. Naisip ko na ang mga klase ng tao na iniiwasan kong makasalubong kapag ako ay naglalakad sa kalsada ay haharapin ko ngayon, at kakantahan ko pa...kumusta naman?

Paglabas namin sa opisina ni hepe papunta sa entablado, hinatid kami ng mga apat na pulis siguro. Hinawi ng mga "pamalo boys" ang mga preso na nasa daraanan namin. Pagakyat sa entablado, mas lalo akong kinabahan. Ang dami pala talaga nila doon. Mayroon pa sa mga terrace ng mga gusali. Inaantay ko na lang na may lumipad na kung anung matalim na bagay papunta sa amin.

Unang kanta. Pangalawa. Pangatlo. Habang tumatagal ay nagiging palagay na ang loob ko. Lalo na pag nakikita mong nakikinig talaga sila. Minsan nga ay sumasabay pa sa kanta namin. Masaya sila dahil nakalabas sila ng kanilang mga selda kahit isang gabi lang. At syempre, kasama nilang nanunuod ang kanilang mga pamilya. Nakakatuwa silang tingnan.

"Where is the Love?" para sa Selda 19. Nakalagay sa isang papel na iniabot sa amin. Ano kaya ang nasa isip ng nag-request nito?

Mayroon pang "Larawang Kupas" para sa "Palakpak Gang".

Nagpabati rin ang lahat ng miyembro ng "Akyat-Bahay" at "Salisi" gang. Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot nung nabasa ko ang kanilang mga pangalan. Talaga pala na nandoon nga sila sa harap ko.

Ang huli naming tinugtog ay ang kantang "Happy" ng Jackson 5. Dahil nga sa patapos na ang programa, ibig sabihin ay uuwi na ang kanilang mga asawa't-anak. Medyo emosyonal na ang mga sandaling iyon. Marami akong nakita na nagiiyakan. Nakakaantig ng puso ang mga eksenang iyon.

Kalayaan. Madalas hindi natin napapansin ang halaga nito. Pero nung mga oras na iyon, nasabi ko sa sarili ko na napakaswerte ko at malaya ako. Tayo. Buti na lang at tumuloy kaming tumugtog doon.

Marami akong natutunan.

Ordinaryong Bus

2007-06-03T09:30:00.001-07:00

Pauwi galing sa isang mall kasama ang aking kaibigan, habang nag-aabang kami ng bus na masasakyan, bigla niyang naitanong sa akin kung nakasakay na daw ako sa ordinaryong bus. Sabi ko "Siyempre naman!". Nagulat ako dahil siya pala ay hindi pa. Natatakot daw kasi siya sumakay sa ganoon. Mukha raw kasing delikado, at talaga namang kaskasero ang mga drayber.

Bakit nga ba minsan mas pinipinili kong sumakay sa bus na ganito kesa sa aircon na bus?

1. ) Mas mabilis. Dahil sa laging nakabukas ang pinto ng mga ganitong bus, madaling nakakasakay at nakabababa ang mga pasahero. Hindi rin sila tumitigil at nagpupuno ng matagal sa kalsada. Minsan nga ay hindi talaga tumitigil ng husto kahit may sumasakay at bumababa. Siguraduhin lamang na mahigpit ang iyong pagkakakapit, at marunong tyumempo kung kailan tatalon kung ayaw mong gumulong sa kalsada.

2. ) Mas mura ang pamasahe. Hindi ko na 'to kailangan pang ipaliwanag sa iyo.

3.) Walang air-freshener na nakakahilo. Ako ay inis na inis kapag nakasakay ako sa bus na may mga "pine tree" na air freshener. Ang amoy nito ay talaga naman nanunuot sa aking ilong diretso sa aking utak, at nagiging dahilan upang sumama ang aking pakiramdam - lalo na 'yung kulay dilaw! Ang mga ordinaryong bus ay siguradong wala nito.

4.) Kahoy na upuan. Kung minsan nakakasakit na rin sa likuran ang palagiang pagsandal sa mga malalambot na upuan. Halos lahat ng ordinaryong bus ay kahoy ang mga upuan. Sa bilis ng pagpapatakbo ng drayber, siguradong lapat na lapat ang iyong likod sa sandalan.

5.) Walang tumutulong tubig. Siyempre dahil wala ngang aircon, wala nang iiwasan pang upuan kung saan may tumutulong tubig, na kung siniswerte ka nung araw na 'yun ay dun ka matatapat at paniguradong tunaw ang gel sa iyong buhok na napakatagal mo pa namang inayos bago ka umalis ng bahay.

6.) Walang insekto. Base sa aking obserbasyon, mas madalas akong makakita ng kung anu-anong gumagapang sa mga aircon bus, at wala pa sa mga ordinaryong bus. Marahil sila kasi ay natatangay ng malakas na hangin papalabas ng bintana kaya ganoon.

Ah basta, kung ako ay mahuhuli na at hindi naman mainit masyado ang panahon, at kung iyon ang unang dumaan sa aking harapan, sasakay na ako. Mas mahirap naman na tumayo at maghintay ng pagkatagal tagal.